Տեսան՝ ապահովագրությամբ ու հետվճարով թոշակառուներին չեն կարողանում խաբել, որոշել են թոշակի բարձրացմամբ կաշառել։ Մինչև վերջերս Նիկոլ Փաշինյանն ասում էր՝ թոշակները բարձրացնենք, որ ի՞նչ անեն, միևնույն է՝ ծախսել չգիտեն, ընտրություններից 2 ամիս առաջ որոշել է թոշակ բարձրացնել։
ԵՄ չինովնիկների կողմից իրականացվող այս քաղաքականությունն իրականում որևէ կապ չունի եվրոպական մաքուր արժեքների, լուսավորչության, մարդու իրավունքների ու ազատությունների հետ: Նրանք լուծում են պարզ խնդիր՝ փրկել Հայաստանի գործող իշխանությանը՝ սեփական գեոպոլիտիկ շահերն առաջ տանելու համար՝ թքած ունենալով այն հարցի վրա, թե ով և ինչպես է փրկելու եվրոպական իրական արժեքները՝ իրենց կեղտոտ քաղաքականության հետևանքով հայ հանրության շրջանում այսպես ու այսքան վարկաբեկելուց հետո:
Իշխանությունները որքան «անզիջում» պայքար են մղում կոռուպցիայի դեմ, այնքան կոռուպցիան Հայաստանում բարգավաճում է։ Անդադար նախկինների թալանից ու կոռումպացվածությունից են խոսում, իրենց քթի տակ վխտացող կոռուպցիան չեն տեսնում։ Չեն տեսնում, որովհետև իրենք էլ մասնակից են դրան։
Այսօր լրանում է ղարաբաղյան շարժման 38-ամյակը: 1988 թվականի փետրվարի 20-ին խորհրդանշորեն թվագրվող ղարաբաղյան/արցախյան շարժումը նորանկախ Հայաստանի Հանրապետության սկզբնապատճառն է, որը հիմա այս ՔՊ-ական խմբակի կողմից հայտարարված է սխալ, հակապետական, հակաինքնիշխան, հակահայկական:
Ռուսաստանի Դաշնությունը կարծես չի ցանկանում ընդունել Նիկոլ Փաշինյանի վերջին՝ հայաստանյան երկաթուղային ցանցը ռուսական վերահսկողությունից դուրս բերելու և երրորդ կողմի հանձնելու մասին առաջարկը: Այս մասին երեկ ամենշաբաթյա ճեպազրույցի ընթացքում ասել է ՌԴ ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովան։
2026-ի հունիսի 7-ի ընտրությունը լինելու է ընտրություն ազգային ինքնություն ունեցող մարդու և երեկ հորթին մորթած, առանց հիշողություն բաց դաշտում արածողի միջև: Բոլոր նրանք, ովքեր սրտիկներ ուղարկող ծաղրածուների միջոցով թիկունքում զբաղված են հայերի նոր սոցիալական ինժեներիայով, հաշվարկում են, որ հունիսի 7-ին անհիշողություն անասունը հաղթելու է հիշողություն ունեցող հայ մարդուն: Ընտրությունը մերն է:
«Սևի ու սպիտակի» տարանջատումը, որ 2018 թվականից հետո դարձավ Հայաստանի պետականության թուլացման, Արցախի կորստի, հազարավոր մահերի պատճառներից մեկը, դարձել է հայկական իրականության ամենախորքային արատը՝ մարդկանց, խմբերի պարզունակ բաժանարար գծից տարածվելով հանրային-քաղաքական մտածողության, աշխարհայացքի վրա:
Փետրվարի 11-ին ավարտվեց ԱՄՆ փոխնախագահ Ջեյ Դի Վենսի այցը Երևան և Բաքու: Երևանում Վենսը հանդիպեց Նիկոլ Փաշինյանին, ինչպես նաև ստորագրեց «Միջուկային էներգիայի խաղաղ նպատակներով օգտագործման ոլորտում Հայաստանի Հանրապետության Կառավարության և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների կառավարության միջև համագործակցության մասին» համաձայնագրի բանակցությունների ավարտի վերաբերյալ համատեղ հայտարարություն, ապա Փաշինյանի հետ հանդես եկավ քաղաքական ուղերձներով՝ մինչև անգամ ապագա ընտրություններում իր աջակցությունը հայտնելով Փաշինյանին։
Բջջային հեռախոսը հրաշալի գործիք է, բայց երբ հայտնվում է պետության ղեկավարի պաշտոնում հայտնվածի ձեռքում՝ դառնում է երկիրը խայտառակելու միջոց: Նույնը տեղի է ունենում արհեստական բանականության պարագային: Նրան պետական բացառիկ գործառույթներ է ցանկանում պատվիրակել մի իշխանություն, որի ղեկավարը բջջային հեռախոսն օգտագործում է նույն այդ պետությունը խայտառակելու համար:
Հայաստանի այսօրվա կառավարիչները կարճ ժամանակում ֆինանսական ահռելի բեռ են դրել պետության ու սերունդների վրա։ Վաղուց նորություն չէ, որ տարեկան 1 միլիարդից պակաս պարտք չեն ավելացնում։ Բայց այն, ինչ տեղի ունեցավ անցած տարի, վեր է ամեն ինչից։ Մեկ տարում կառավարության պարտքը 1.7 մլրդ դոլարով ավելացրեցին։ Ընտրությունների նախօրյակին սա ևս մեկ հնարավորություն է՝ պարտքերի հաշվին ընտրողներին ավելի շատ կաշառելու համար։
Վերջին շաբաթներին միջազգային համակարգը մտել է աշխարհաքաղաքական ակտիվ փուլ, որտեղ միաժամանակ բացվել են մի քանի բանակցային ճակատներ։ ՌԴ-Ուկրաինա-ԱՄՆ բանակցային վերջին փուլը տեղի ունեցավ հունվարի 23-24-ն ԱՄԷ մայրաքաղաքում։
Խաղաղությունը կենսականորեն կարևոր արժեք է, առևտուրը՝ նյութական շահին ուղղված գործողություն, որը կարող է և պետք է լինի իրական խաղաղության հետևանքը, ածանցյալ, բնական արդյունքը: Հիմա տեղի է ունենում հակառակը՝ խաղաղությունն է ածանցվում մանր առևտրից:
Ամերիկյան փաստաթուղթ, ռուսական հիբրիդ, Հայաստանի ժողովրդավարության վերաբերյալ եվրոպական հիացմունք, ադրբեջանական բենզին, ղազախաադրբեջանական անասնակեր-ցորեն… Սրանք այն նախընտրական խայծերն են, որոնք առաջիկայում ավելի ակտիվորեն են ներկայացվելու հանրությանը: Դրանցից ոչ մեկը, սակայն, բովանդակությամբ հայկական չէ, որքան էլ փաթեթավորվի «հայկական շահով»:
Վարչապետի պաշտոնում հայտնվելուց հետո Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, թե Հայաստանում այլևս մենաշնորհներ չկան։ Հետագայում էլ բազմիցս կրկնեց, որ մենաշնորհները վերացել են, արդար մրցակցություն է։
3 ՄԻԼԻԱՐԴ ԴՐԱՄ, 14.5 ՄԻԼԻԱՐԴ ԴՈԼԱՐ, 10.000 ԴՐԱՄ: Այս երեք՝ առաջին հայացքից իրար հետ կապ չունեցող ու ոչ համադրելի թվերը ցույց են տալիս հայկական իրականության խտացված պատկերը: Միայն անցած տարեվերջին 3 միլիարդ դրամ պարգևավճար ստացած պետական պաշտոնյաները վերջին յոթ տարիներին Հայաստանի պետական պարտքը հասցրել են 14.5 միլիարդ դոլարի, և բոլորով միասին անհեթեթ հիմնավորումներ են ներկայացնում այն մասին, թե ինչու չեն կարողանում կամ չպետք է կենսաթոշակառուների թոշակը բարձրացնել 10.000 դրամով:
Մինչև 2020թ. Հայաստանն էական տարածաշրջանային ու որոշակի աշխարհաքաղաքական կշիռ ուներ մի քանի առանցքային գործոնների շնորհիվ՝ Արցախ, Սյունիքով անցնող ռազմավարական ճանապարհներ, քաղաքակրթական, մշակութային ինքնություն՝ հիմնված քրիստոնեության ու զգալի չափով Հայ Առաքելական եկեղեցու վրա, և ցանցային նշանակություն ունեցող Սփյուռք ամբողջ աշխարհում: Այս և չթվարկված մի քանի բաղադրիչներ իրականում ձևավորում էին ոչ միայն ու ոչ այնքան՝ նոմինալ պետությունը, որքան, ավելի լայն իմաստով՝ հայկական գործոնը:
Այսօր ոչ մի ընդդիմադիր «շան լափ չի լցնում» Նիկոլ Փաշինյանի գլխին, որ թույլ է տալիս բանկերին թալանել քաղաքացիներին։ Նիկոլ Փաշինյանն ինքն էլ «շան լափ չի լցնում» իր գլխին, որ բանկերին մտցրել է քաղաքացիների գրպանն ու թալանում է նրանց։ Նրան այլևս նման բաները քիչ են մտահոգում։
Այսպիսով Արցախն Ադրբեջանին հանձնած, նրանց տնավեր դարձրած Փաշինյանն արցախահայերին օգնելու քաղաքականությունը փորձելու է վաճառել նույն արցախահայերին, որոնց բոլոր հնարավոր միջոցներով ստիպում են ընդունել ՀՀ քաղաքացիություն, այդ թվում և առաջին հերթին՝ ԱԺ ընտրություններում նրանց ձայները ստանալու հաշվարկով։
ՌԴ ԱԳՆ ԱՊՀ երկրների չորրորդ դեպարտամենտի տնօրեն Միխայիլ Կալուգինը, անդրադառնալով Հարավային Կովկասում ՌԴ շահերին ու հետաքրքրություններին, մի շարք ուշագրավ մեկնաբանություններով է հանդես եկել:
Ինչպես օգնողների՝ ԵՄ-ի ղեկավարության, այնպես էլ օգնություն ստացողների՝ ՀՀ այս իշխանության համար կարևորը տվյալ պահի կեղտոտ քաղաքական շահն է։
Վճարվող պարգևավճարներից դուրս, տարեվերջին կառավարությունը պատրաստվում է շուրջ 9.5 մլն դոլար բաժանել պետական պաշտոնյաներին։ Այդ գումարով, հարկատուների վճարած հարկերի հաշվին, որոշել են «խրախուսել» պետական համակարգի աշխատողներին։
Փաշազադեն խոսում է Հայ Առաքելական եկեղեցու «ռևանշիզմի» մասին, Փաշինյանն արշավ է սկսում ՀԱԵ-ի դեմ, Ալիևը Սևանն անվանում է «Գյոկչա», Փաշինյանը սկսում է արդարացնել նրան, Թուրքիայից խոսում են «անցյալը մոռանալու մասին», Հայաստանի սահմանային դրոշմակնիքներից հանվում է Արարատի պատկերը։
«168 Ժամի» հետ զրույցում ռուս վերլուծաբան Վլադիմիր Եվսեևն ասաց, որ այս այցը Գերմանիա և Գերմանիայի դիրքավորումը Հարավային Կովկասում պետք է դիտարկել ոչ միայն՝ որպես երկկողմ հարաբերությունների ակտիվացում, այլև ավելի խոր՝ ԵՄ ներսում ուղղությունների վերաձևում, որտեղ Բեռլինը փորձում է ավելի տեսանելի դեր ստանձնել Հարավային Կովկասում։
Հայ Առաքելական եկեղեցու (ՀԱԵ) դեմ իշխանությունների սանձազերծած կեղտոտ արշավը շատերը պայմանավորում են Նիկոլ Փաշինյանի կողմից Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդի հետ ունեցած անձնական հաշիվներով։
Մի երկրում, որտեղ իշխանությունը ընդդիմախոսներին լռեցնելու համար ոչնչի առաջ կանգ չի առնում՝ սա չափազանց վտանգավոր միջոց է լինելու իշխանության ձեռքին։
Այդ գումարներից «սեփական մասնաբաժինը» Փաշինյանը կապիտալիզացրել է՝ հանուն իր իշխանության պահպանման։ Դա արտահայտվել է այդքան գովազդվող անորակ ասֆալտի, դպրոցների ու մանկապարտեզների անորակ շինարարության տեսքով։
Եվրոպական միությունը փորձում է ներգրավվել Հարավային Կովկասում ձևավորվող նոր երթուղիների ու կապակցվածության օրակարգ։
2018թ․ գունավոր հեղափոխությամբ իշխանության գալով՝ Նիկոլ Փաշինյանն արել է բառացիորեն նույնը, ինչ գործարար աշխարհում անում են սնանկացման կառավարիչները կամ լուծարային կոմիտեների ղեկավարները։
Ընտրություններից առաջ՝ իշխանությունները որոշել են հիմա էլ առողջության «ֆիկտիվ» ապահովագրությամբ խաբել քաղաքացիներին։ Իբր ապահովագրություն են ներդնում՝ բժշկական ծառայությունների 70 տոկոսը դուրս են թողել ապահովագրությունից։
Հանրային ապատիան, անտարբերությունը ցանկացած իշխանության ամենամեծ դաշնակիցն է ընտրությունների ժամանակ։ Ինչպես որ շատ հարմար արդարացում է իշխանափոխության խոստումով ընտրություններին մասնակցող ու տապալվող ընդդիմության համար՝ ձախողման մեղքը հասարակության անտարբերությամբ պայմանավորելու առումով։
