Մահվան և ապագա կյանքի մասին «…որպեսզի չտխրեք, ինչպես ուրիշները, որոնք հույս չունեն» (Ա Թեսաղ. 4:12) – Հա՛յր, մի մայր իր երեխային կորցրել է ինը տարի առաջ: Այժմ խնդրում է Ձեզ աղոթել, որպեսզի նրան գոնե երազում տեսնի ու մխիթարվի: – Իսկ երեխան քանի՞ տարեկան էր: Փո՞քր էր: Դա նշանակություն չունի: Եթե երեխան փոքր էր և եթե […]
Դա մեծ զարգացման, մեծ գիտության հետևանքն է, քանի որ Քրիստոսի ձայնը հասնում է ինչպես աշխարհի արհամարհված ու զրկված անկյունները, այնպես էլ լսելի է դառնում բարիքների ու առատությունների մեջ լողացող զանգվածներին։
Միանշանակ չէ նաև այն, որ եթե մարդու հոգին նրանից հեշտ ու հանգիստ է դուրս գալիս, ապա նա լավ վիճակում էր գտնվում: Եթե նույնիսկ մարդիկ տանջվում ու տառապում են կյանքի վերջին ակնթարթներում, դա պարտադիր չի նշանակում, որ շատ մեղքեր ունեն: Որոշ մարդիկ, մեծագույն խոնարհությունից դրդված, ջերմեռանդորեն խնդրում են Աստծուն, որ իրենց վատ ավարտ տա, որպեսզի մահվանից հետո անհայտ մնան:
Դա է քրիստոնության օրենքը: Դա է նաև մեր հարաբերական օրենքը, եթե ցանկանում ենք, որ համակեցությամբ իրար հետ բնակվեն ընկերները, ամուսինները, եղբայրներն ու քույրերը, համերկրացիները, ազգակիցները, հայրենակիցները, միևնույն Սուրբ Եկեղեցու զավակները:
Աստծո ընտանիքի, երկնքի արքայության մեջ, Եկեղեցու կյանքում մեծությունը չափվում է անմեղությամբ, Աստծուց ամբողջական կախվածությամբ և մշտական աշակերտությամբ, այլ ձևակերպմամբ՝ Աստծու առաջ խոնարհ սրտով և մարդկանց հանդեպ սիրով, Մխչյանի Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցում խոսված քարոզում ասել է Մասյացոտնի թեմի առաջնորդ Գերաշնորհ Տեր Ռուբեն եպիսկոպոս Զարգարյանը։
Տերունական աղոթքի պատգամի նման նախ ասենք՝ «որպես եւ մեք թողումք մերոց պարտապանաց», ապա աղոթենք՝ «թող մեզ զպարտիս մեր»։ Թող որ Աստված մեր գործերի համեմատ լսի մեզ ու ամենքիս շնորհի Իր ողորմությունը․ ամեն։
Մարդը պետք է «կառչի» Քրիստոսից, և Քրիստոս կտա նրան այդ մխիթարությունը: Բարեպաշտությունը հաճախ միահյուսվում է եսասիրության հետ: Մտագարների (շիզոֆրենիկների) մեծամասնությունը զգայուն հոգու տեր մարդիկ են:
Ս. Անդրեաս առաքյալը, մինչ Հիսուս Քրիստոսին հետևելը, նախապես եղել է Հովհաննես Մկրտչի աշակերտը: Նա Պետրոս առաքյալի եղբայրն ու արհեստակիցն էր: Փրկչի համբարձումից և Ս. Հոգու էջքից հետո Անդրեաս առաքյալը քարոզել է Հյուսիսային Հունաստանում և սկյութների երկրում: Նահատակվել է Պատրաս քաղաքում:
Զարմանալի բան է: Եթե երիտասարդ մարդն է ուզում ապրել, դա գոնե հասկանալի է, ինչ-որ արդարացում կա: Բայց, եթե ծերունին է ցանկանում ողջ մնալ, ապա ես դա չեմ հասկանում: Հասկանում եմ, եթե նա բուժվում է, որպեսզի ի վիճակի լինի ինչ-որ կերպ ցավին դիմանալու:
«Այն ամենից հետո ինչ Աստված արեց մեզ՝ մարդկանց համար, շատ անշնորհակալ կլինի, եթե մենք դժոխք ընկնենք ու վշտացնենք Նրան: Աստված հեռու պահի ոչ միայն մարդուն, այլև որևէ թռչնակի դժոխք ընկնելուց»:
Տ․ Փառեն արքեպիսկոպոս Ավետիքյանին և Տ․ Արամ արքեպիսկոպոս Աթեշյանին շնորհվել է «Սուրբ Ղևոնդ Երեց» առաջին աստիճանի շքանշան: Այս մասին հայտնում են Մայր Աթոռի տեղեկատվական համակարգից: Այս մասին տեղեկանում ենք Մայր Աթոռից։
Թող որ Ինքը՝ Աստված, Իր Որդու պատկերը դրոշմի մեր հոգիներում և Նրա համբերատար, քաղցր, աննախանձ ու ինքնազոհ սերն ունենալու կամքը շնորհի մեզ Իր փառքի և Եկեղեցու պայծառության համար:
Իր այդ պատգամով Աստված սրբում է մեր անհատական ու հանրային ադամանդի տիղմերը, որպեսզի մեր անուշահոտ երջանկությամբ արժանանանք Նրա սիրո և փառքի խունկերը բուրելու հավիտյանս հավիտենից․ ամեն։
«Եվ Հիսուսն արտասվեց» (Հովհաննես 11:35): Ավետարանական այս դրվագը մեզ բացահայտում է Քրիստոսի մարդկային բնության խորությունը և մարդկային վշտի հանդեպ Նրա անսահման կարեկցանքը։ Մահացել էր Ղազարոսը, ում հետո Տերը հարություն պիտի տար։
Բոլորիս կյանքում եղել են մարդիկ, որոնց խոսքերը կամ արարքները երկար ժամանակ չենք կարողացել մոռանալ։ Այդ խոսքերից մենք ցավ ենք ապրել, վիրավորվել ենք:
Երեխայի ծնունդը հրաշք է, իսկ առաջին 40 օրը՝ այդ հրաշքին ընտելանալու ժամանակն է։ Հայկական ավանդույթում երեխայի ծննդին հաջորդող առաջին 40 օրերն առանձնահատուկ նշանակություն ունեն։ Այս շրջանը կոչվում է քառասունք և կապված է ինչպես եկեղեցական ավանդության, այնպես էլ ժողովրդական պատկերացումների հետ։
Հայ եկեղեցու հրեշտակաբանության համաձայն` հրեշտակներն անմարմին հոգիներ են՝ իմացական, անձնիշխան, մշտաշարժ, անսեռ, անմահ և սպասավոր Աստծուն: Ըստ եկեղեցու սուրբ հայրերի` հրեշտակները, իբրև լուսեղեն էակներ, ստեղծվել են արարչագործության առաջին օրը` լույսի հետ միասին:
Կան մարդիկ, որ ապաշխարել են իրենց մեղքից, և Աստված ներել է նրանց: Հոգևոր օրենքները դադարել են գործել, սակայն չնայած դրան՝ մարդիկ չեն մոռանում իրենց մեղքը:
«Ոչ ամեն մարդ, որ Ինձ «Տե՜ր, Տե՜ր» է ասում, Երկնքի արքայություն կմտնի, այլ նա՛, ով կատարում է կամքը Իմ Հոր, որ երկնքում է» (Մատթ.7.21):
Հավատքի կյանքը լայն և անհուն է: Որքան մարդ գոտեպնդվի ու արիանա՝ ընթանալու հոգևոր զարգացման ճանապարհով, այնքան կընդարձակի իր պարտականության սահմանները: Հավատք ձեռք բերելու առաջին և գործնական պայմանը հին մարդուց մերկանալն է՝ նրան բնորոշ բոլոր գործերով հանդերձ, ինչպես նաև սրտագին զղջումով հրաժարվելը հոռի անցյալից և գիտակցության մեջ խոսող բարոյական օրենքն իրագործելը:
Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի միաբան Հոգեշնորհ Տեր Գրիգոր աբեղա Մինասյանը շնորհավորել է Վեհափառ Հայրապետին Օծման և Գահակալության 27-ամյակի առիթով։
Կարմրավորի հովվության հոգևոր հովիվ Արժանապատիվ Տեր Մանուկ քահանա Զեյնալյանը շնորհավորել է Վեհափառ Հայրապետին Օծման և Գահակալության 27-ամյակի առիթով։
Նոյեմբերի 3-ին Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Երկրորդ Ծայրագույն Պատրիարք և Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում ընդունեց Հայաստանի Հանրապետությունում Մալթայի Ինքնիշխան Մարտական Ուխտի նորանշանակ արտակարգ և լիազոր դեսպան Նորին Գերազանցություն Մարկո Ռոմոլիին։
Եթե խեղում ունենալով մենք համբերում ենք ու չենք տրտնջում, ապա մեծ վարձք ենք ստանում: Որովհետև բոլոր խեղանդամ մարդիկ իրենց համար որոշակի (հոգևոր) խնայողություններ են կուտակում:
Արդյո՞ք հայրենիքը պետությունն է։ Այսօր հաճախ է շահարկվում այս թեման։ Իհարկե, իդեալական կլիներ, եթե հայրենիքի և պետության շահերը համընկնեին և միասնական լինեին։ Ցավոք, այսօր այդպես չէ, այս մասին նշել է Վոլգոգրադի «Սուրբ Գևորգ» եկեղեցու հոգևոր հովիվ Տեր Մաղաքիա քահանա Օհանյանը։
Հոկտեմբերի 25-ից Նոյեմբերի 1-ը Շվեդիայի Հյոր քաղաքում տեղի է ունեցել Եկեղեցիների Համաշխարհային Խորհրդի (ԵՀԽ) «Հավատք և կարգ» հանձնախմբի ժողովը, որին մասնակցում էին տարբեր եկեղեցիների ներկայացուցիչներ:
«Մխիթարեցե՛ք, մխիթարեցե՛ք Իմ ժողովրդին,- ասում է Աստված,- դուք՝ քահանաներդ, Երուսաղեմի սրտո՛վ խոսեցեք և մխիթարեցե՛ք նրան, որովհետև նա լի է տառապանքով։ Թող նրա մեղքերին թողություն լինի, քանզի իր մեղքերի համար նա Տիրոջ կողմից կրկնակի հատուցում ստացավ» (Ես. 40.1-2):
Պատահում է, որովհետև ճիշտ չեն տրամադրվում: Հասկանալով, որ հաշմությունն Աստծո օրհնություն է՝ մարդիկ ճիշտ են տրամադրվում ու ձերբազատվում են թերարժեքության բարդույթից: Եթե ֆիզիկական խեղումից մի մանկիկ է տառապում, ով հոգևոր օգնություն չի ստացել, որպեսզի այդ խեղման համար ուրախանա, ապա մեղմացուցիչ հանգամանքներ ունի, եթե տառապում է անլիարժեքությունից:
Հայ Եկեղեցին այս տոնով նշում է բոլոր այն սրբերի հիշատակը, որոնց անունները չեն անցել Տոնացույցի կամ եկեղեցական օրացույցի մեջ, սակայն նրանց սուրբ անունները գրված են Երկնքի արքայության սրբազան մատյանում:
Հա՛յր, մարդիկ են եկել ու խնդրում են, որ հիվանդ երեխայի համար աղոթեք: Հարցնում են նաև, թե կապաքինվի՞ նա արդյոք: Ի՞նչ պատասխանենք: