Փաշինյանը խուճապի մեջ է
Հայաստանում ստեղծված համավարակային ճգնաժամը արագ և շատ հաստատուն քայլերով վերածվում է կառավարման ճգնաժամի, և բոլորիս աչքի առաջ ՀՀ իշխանություններն օրըստօրե հայտնվում են քաղաքական փակուղու առաջ․ այս ամենի պատճառն իշխանության կողմից համավարակի դեմ տարվող անկազմակերպ ու բարձիթողի պայքարն է։
Շատ է խոսվել այն մասին, որ Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունը ձախողել է համավարակի դեմ պայքարը, այլ հարց է, որ այս խնդրի հետ կապված նա ունի սեփական մոտեցումը, սակայն բանն այն է, որ Փաշինյանի խուճապահարությունն արդեն երևում է նրա ամենօրյա դրսևորումներից ու ցուցաբերած անադեկվատությունից։
Հետևելով իշխանությունների գործողություններին, թե ինչ ֆանատիկությամբ են խոսում արտակարգ դրության կարևորության և այդ ռեժիմում մարդկանց կողմից պարետատան որոշումների չպահպանման փաստի մասին, պարզ է դառնում, թե նման օրակարգը նրանց հարկավոր է բացառապես քաղաքական նպատակով։ Եվ դրա ականատեսը մենք դառնում ենք գրեթե ամեն օր։
Իշխանությունն անընդհատ խոսում է մարդկային կուտակումների մասին, սակայն հավաքները ցրելու ընթացքում մի ավտոբուսի կամ «Գազելի» մեջ մի քանի տասնյակ ոստիկանության աշխատակից է տեղափոխում։ Այստեղ էլ առաջանում է տրամաբանական հարցը․ ինչպե՞ս է լինում, երբ 50 ցուցարարը մարդկային կուտակում է, իսկ 300 ոստիկանը, որը «դեպքի» վայր է հասնում 5 կամ 6 փոխադրամիջոցով (իրական 15-20-ի փոխարեն)․ այդ դեպքում դա նորմալ աշխատանքային առօրյա է։ Ինչպես ասում են՝ մեկնաբանության հարց է։
Քննադատությունից և այլընտրանքային խոսքից Փաշինյանի սթրեսների մասին խոսվում է հաճախ, որը, իհարկե, աբսուրդային է։ Երբ քննադատում կամ տարբերվող կարծիք է հնչեցնում, իշխանության վարքագիծը միանգամից ոչ միայն մերժողական է դառնում, այլև տվյալ գործիչը կամ քաղաքական ուժը միանգամից պիտակավորվում է և դառնում ֆեյքային գրոհի թիրախ։ Այնինչ՝ իշխանությունը պարտավոր է քննարկել հնչեցրած ու շրջանառության մեջ դրվող այլընտրանքային կարծիքը, առաջարկությունը և փորձել լուծումներ առաջարկել:
Համաձայնեք՝ անընդունելի է այն երևույթը, երբ քննադատողներին իշխանության ներկայացուցիչները պիտակավորում են, հետո փորձում գտնել մեղավորներ, որքան էլ տարօրինակ է, այդ մեղավորի կարգավիճակում հայտնվում են նախկինները, կամ, ասենք, մեղավոր է դառնում ժողովուրդը, տնտեսվարող սուբյեկտները կամ այն անձինք, ում տվել են օժանդակություն, հետո հետ վերցրել:
Նմանօրինակ հերթական մեղադրական իրավիճակ տեղի ունեցավ կառավարության այսօրվա նիստի ժամանակ։ Հասկանալով, որ վարակակիրների ցուցանիշների հերթական աննորմալ աճն է գրանցվել (665 վարակակիր), իսկ մահերի ընդհանուր թիվը մոտենում է 500-ի (410), Նիկոլ Փաշինյանն իրեն բնորոշ ոճով սկսեց «մուննաթ» գալ բոլորի վրա։ Փաշինյանը բոլորից լավ է հասկանում, որ իր կառավարությունը ձախողել է և համաճարակի դեմ պայքարը, և ընդհանուր ողջ կառավարման գործընթացը․ նա գիտակցում է, որ առաջիկայում պետք է պատասխան տա իր կողմից կատարվող դիտավորյալ անգործության համար, հենց այդ պատճառով էլ նա նման արհամարհական ու ագրեսիվ դրսևորումներ է կիրառում՝ փորձելով արդարանալ ու ողջ մեղավորությունը բարդել հանրության վրա։
Վերջին շրջանում հաճախ ենք հանդիպում նրա կողմից այնպիսի արդարացումների, թե՝ «ժողովուրդ, չեմ հասկանում, ի՞նչն ենք սխալ անում»: Փաշինյանը նաև գիտի, որ սեփական ձեռքով դիմակ բաժանելն ընդամենը շոու է, և փողոցներում հնչող մարդկանց այն ջերմ խոսքերն ու ժպիտներն ընդամենը իմիտացիա է, քող, քանի որ բոլորի համար միանշանակ պարզ է մի բան․ լավ ու ժողովրդի մասին մտածող առաջնորդը ոչ թե փողոցում դիմակ է բաժանում, այլ այնպես է մշակում իր քաղաքական ռազմավարությունը, որ իրավիճակն այդպես քաոսային ու անկառավարելի չդառնա, իսկ քաղաքացին իրեն զգա պետության կողմից լիարժեք պաշտպանված։
Արմեն Հովասափյան
