«Չի կարող լինել երկարաժամկետ խաղաղություն, եթե կողմերից մեկը համարում է, որ իր հիմնարար իրավունքները խախտված են: Ադրբեջանցիներն էլ են դա հասկանում, գիտեն, որ Արցախն իրենցը չէ, չեն էլ ուզում ապրել այնտեղ»:
Ալիևյան Սահմանադրությամբ նա փորձելու է հռչակել այդ «Չորրորդ Հանրապետություն» կոչեցյալը՝ մեր պետությունը համարակալելով և իր հռչակածն էլ դարձնելով թշնամու կամակատար մի կազմավորում։
«Դասեր» հաղորդաշարի հյուրը «ՀայաՔվե» ազգային քաղաքացիական միավորման համակարգող Ավետիք Չալաբյանն է:
Ո՞վ է այսօր հիշում, որ մեկ տարի առաջ նախաստորագրված հայ-ադրբեջանական խաղաղության պայմանագրի 2-րդ հոդվածով կողմերը պետք է քայլեր ձեռնարկեն՝ պահպանելու միմյանց տարածքային ամբողջականությունը։
«Գագիկ Ծառուկյանի նկատմամբ չի կարելի այդպես վարվել, չի կարելի ամեն ինչ անել նրան ցավ պատճառելու համար՝ նրա ընտանիք մտնելու և անգամ կենդանիների միջոցով վրեժ լուծելու ձևով։ Ռուսաստանում, Ադրբեջանում, Բելառուսում և Հայաստանում, ըստ էության, նույն ռեժիմն է։ Սրանք կարծում են, թե հավերժ կլինեն իշխանության»։
Ուղիղ մեկ տարի է, ինչ ստորագրվել է ԹՐԻՓՓ-ի համաձայնագիրը։
«Ո՞ր խաղաղությունն ենք ամեն օր պահում։ Մի բանը, որտեղ դու ամեն ինչ կորցրել ես, իսկ մյուսն ամեն ինչ շահել է, չի կարող հաղթանակ կոչվել։ Ո՞վ է կրելու մեր որոշումների հետևանքները, երբ թուրքն այստեղ սկսի հարցեր լուծել։ 70-80 տարեկան մարդը գնում ու կողմ է քվեարկում պարտությանը՝ ասելով, թե 10 հազար դրամով իր թոշակն ավելացել է»։
Օրերս վարչախումբը հանդիսավորապես նշում էր այդպես էլ չստորագրված խաղաղության պայմանագրով իբր ձեռք բերված խաղաղության մեկ տարին։
Կաթողիկոսի՝ որպես մեղադրյալի մասնակցությամբ դատական նիստ, սա տարօրինակ և աննախադեպ է հնչում, սակայն արդեն կայացել է նորօրյա Հայաստանում։
«Այս իշխանության ղեկավարն ինքն է անհանդուրժողականության, ատելության մթնոլորտի, ոչ մարդկային վերաբերմունքի առաջին կրողը»։
Շատ հարցերում տեսնում ենք ճիշտ այն, ինչ վերջին հինգ տարիներին՝ 8-րդ գումարման Ազգային ժողովի նիստերի ժամանակ։
Մի քանի օր է՝ նոր խորհրդարանը սկսել է իր աշխատանքը, բայց արդեն իսկ պարզ է՝ այն չի արդարացնելու հանրության ակնկալիքները։
Անկախ նրանից, թե ինչպիսի վերաբերմունք կունենանք անցած տարիների ընթացքում ընդդիմության գործունեության մեթոդաբանության հանդեպ, այդուհանդերձ պետք է ընդունել, որ իրենք աշխատում են շատ դժվար իրավիճակում՝ ոչ միայն ներքին, այլ նաև արտաքին միջավայրի իմաստով։
Թվում էր, թե նոր ձևավորվող խորհրդարանին ընդառաջ՝ ընդդիմադիր ուժերը պետք է փորձեին ակտիվացնել իրենց գործունեությունը։
Ընտրություններից հետո համատարած ձերբակալություններ ու կալանավորումներ են։
Այս իշխանությունը դեմ է ժողովրդավարությանը և ցուցադրաբար, լկտիաբար հանցագործություն է կատարում, այն է՝ չարաշահում է իշխանությունը։ Հայաստանում ժողովրդավարությունը լուրջ վտանգի տակ է, և այս իշխանության բարքերը, վարկն ու կեցվածքը հակասում են ժողովրդավարությանը։
Թուրքիան և Ադրբեջանը չեն հրաժարվում Հայաստանի նկատմամբ տարածքային պահանջներից։
Ընդդիմադիր դաշտը պետք է կարողանա ձևակերպել այնպիսի առաջարկ, որը համահունչ կլինի նոր աշխարհաքաղաքական իրողություններին և միաժամանակ կծառայի Հայաստանի շահերին։
Քաղաքական դաշտում առկա խնդիրները մենք ավելի շատ ենք նկատում, քանի որ դրանք մեր մաշկի վրա զգում ենք, բայց խնդրի արմատները խորքում են, եթե, իհարկե, ուզում ենք, որ մարդկային հարաբերությունների կարգավորման հիմքում ոչ թե քաղաքական նպատակահարմարությունը դրվի, այլ իրավունքը։
Նիկոլ Փաշինյանի նպատակն ընդդիմության ինստիտուտի կազմաքանդումն է, և նա դա անում է շատ կոնկրետ մեթոդներով՝ իրական ընդդիմությանը լռեցնելով, վախեցնելով, քրեական գործեր հարուցելով, մարդկանց ազատազրկելով, աշխատանքից հեռացնելով։
Գագիկ Ծառուկյանի շուրջ զարգացումները միայն նրա անձին չեն վերաբերում, այլ նաև այն գործողություններին, որոնք կարող են հաջորդել ընդդիմության մյուս շարքերի նկատմամբ։
Ութ տարի շարունակ մենք խոսում ենք այն մասին, որ այս իշխանությունը եկել է ռեպրեսիաներով, և գնալով այդ մեքենան շատ ավելի դաժան և ընդգրկուն է դառնալու։
«Հայկական ժամանակում» աշխատելուց ի վեր՝ Փաշինյանի աշխատաոճում առանձնապես մեծ տարբերություն չկա։ Նա չի աճել, ուղղակի գործունեության տարածքն է մեծացրել՝ ամբողջ Հայաստանը։ Փաշինյանն ի սկզբանե մի հատկություն է ունեցել՝ մարդուն նվաստացնելը։
Թվում է՝ վերջին ընտրություններից հետո վարչախումբն ավելի է ամրապնդել իր դիրքերը։
Ժամանակին եվրոպացի բարձրաստիճան պաշտոնյաները Հայաստան այցելելիս իրենց պարտքն էին համարում հետաքրքրվել կալանավորված անձանց վիճակով, այցելել քրեակատարողական հիմնարկներ, ծանոթանալ պահման պայմաններին։
«Ավտորիտարիզմն ահագնանում է, թիրախային ձերբակալություններ են տեղի ունենում, բոլոր ուղղություններով են աշխատում։ Մտքի գործիչների կամ կուսակցությունների ղեկավարների են ձերբակալում՝ Չալաբյան, Թևանյան։ Պարզ է, որ կաթվածահար են անում միանգամից մի քանի քաղաքական ինստիտուտներ, և որքան էլ այդ քաղաքական ուժերում այլ գործիչներ կան, այնուամենայնիվ, առաջնորդի կամ առաջատարի դերակատարությունը միանգամայն այլ է»,- ասաց Սուրեն Սուրենյանցը:
Առաջիկա ժամերին հայտնի կդառնա Սահմանադրական դատարանի որոշումը։
Վարչախմբի քաղաքական ընդդիմախոսների կալանավորումների և բռնաճնշումների շղթան մեզ արդեն վերածել է մի պետության, ուր շուտով կալանավորված քաղաքական գործիչներն ավելի շատ կլինեն, քան ազատության մեջ գտնվողները։
Անկախ ընտրությունների արդյունքներից՝ մենք այսօր ապրում ենք մի երկրում, որտեղ Սահմանադրությունն այլևս չի գործում, մարդկանց համընդհանուր սահմանադրական իրավունքները չեն գործում։
Այս ընտրություններում արտաքին միջամտության մակարդակն աննախադեպ էր։
