Դավիթ Սարգսյան

Կատարվողը նախընտրական գռեհկություն է՝ վարչական պրակտիկայով։ Իշխանության ներսում հռետորաբանությունը փոխվել է, և կարծես թե մեկը մյուսի հետ մրցում է՝ ո՞վ ավելի գռեհիկ կարտահայտվի։

Այսօրվա վիճակը հիշեցնում է Եղեռնի ճանապարհին Աստվածաշունչը հագուստի տակ պահած, ինքնությունը չկորցնելու ցանկությամբ, մահվան դեմ մաքառող հային։

ԱՄՆ-ի ուղղակի կամ անուղղակի քաղաքականության արդյունքում մեր տարածաշրջանում, իհարկե, որոշակի գործընթացներ տեղի կունենան։

«Դասեր» հաղորդաշարի հյուրը ՀՀ Քննչական կոմիտեի նախկին փոխնախագահ, իրավագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀՀ վաստակավոր իրավաբան Արթուր Ղամբարյանն է։

«Այդ ո՞վ է Մակրոնի հայտարարության հիման վրա գնալու և քվեարկելու։ Եթե գոնե այս մեկ ամսվա ընթացքում իրական ընդդիմադիր կուսակցությունները լիարժեքորեն աշխատեն, իշխանությունը կփոխվի։ Միակ հնարավորությունը, որը կարող է ունենալ այսօրվա իշխանությունը, այն է, որ ընդդիմությունը վատ աշխատի: Մեր հասարակության ճնշող մեծամասնությունը շատ լավ գիտի այսօրվա իշխանությունների բերած աղետի իրական պատկերը»,- ասաց Տիգրան Թորոսյանը:

Այն, որ Ալիևն, այսպես կոչված, «խաղաղության պայմանագիր» ստորագրելու որևէ մտադրություն չունի, օբյեկտիվորեն պարզ է իր բոլոր ելույթներից։

Նիկոլի դեպքում ընտանիքն էլ է բացակա կատեգորիա, քանի որ նա ընտանիք չունի։

«Մեզ պետք է հավաքական պատասխանատվություն։ Խարիզմատիկ ղեկավարներ ունենք՝ փորձառու, օժտված, հետագծով և այլն, բայց մեզ մոտ կա նաև անհատապաշտության բարդույթը»։

Փաշինյանն ուզում է անընդհատ մնալ տեսադաշտում, ուշադրության կենտրոնում։

Եղել են ֆատալ իրադարձություններ, որոնք բերել են հայկական ազգային շահի և պետականության դիրքերի զիջմանը։

Այն դաժանությունը, որով Փաշինյանը տանում է քարոզարշավը՝ խախտելով օրենքները, պայմանավորված է նրանով, որ նա վախենում է պարտությունից։ Մի մեծ գորշ կարդինալ կա այս ընտրություններում՝ այն 50 % ընտրազանգվածը, որն առայժմ չի կողմնորոշվել։

Փաշինյանը կործանել է դարերի վաստակն ու երազը և դեռ փորձելու է մեղավորներ գտնել, բայց դա իրեն չի փրկի։

Փաշինյան-Ալիև փոխհարաբերություններում մենք ականատեսն ենք մի երևույթի, երբ տեղակալը կամ ենթական փորձում է զեկուցել կամ իր մոտեցումները ներկայացնել «շեֆին»։

Անհնար է մեր ժողովրդի հիշողությունից ջնջել կամ նրա էությունից տարանջատել այն լուսավոր կետերը, այն զարթոնքը, որը պատմության ընթացքում ունեցել ենք, օրինակ՝ արցախյան շարժումը։ Այս խմբակն ըմբոստանում է մեր բոլոր արժեքների դեմ, ասում են՝ մեր խնդիրները Մեսրոպ Մաշտոցից են գալիս։ Այսինքն ի՞նչ, առաջիկայում դուք մեզ ստիպելու եք մեսրոպատառի՞ց հրաժարվել, անցնել լատինատառի՞։ Եթե մնացին իշխանության, դա էլ են անելու։ Մեր բոլոր արժեքներից փորձում են մեզ հեռացնել, ազգային զարթոնքն էլ համարում են արկածախնդրություն։ 168TV-ի «#ՕրաԽնդիր» հաղորդման ժամանակ նման կարծիք հայտնեց բանաստեղծ Հուսիկ Արան:

Եթե սա կարելի է կոչել քաղաքականություն, պարզ երևում է, թե այն ինչին է հակված։

Հայ ժողովուրդը, Հայաստանի քաղաքական էլիտան, մտավորականությունը, հավաքական հայը պետք է հաղթե՛ն թուրքական տրոյական ձիուն։

«Դասեր» հաղորդաշարում Դավիթ Սարգսյանի հյուրերը քաղաքագետ, սահմանադրագետ Վարդան Պողոսյանն ու Սահմանադրական դատարանի աշխատակազմի նախկին ղեկավար Էդգար Ղազարյանն են։

«Պատերազմի ցանկացած ելքի պարագայում ԹՐԻՓՓ-ը կորցնում է իր ակտուալությունը, և եթե նույնիսկ չչեղարկվի, առնվազն որպես փաստաթուղթ՝ լուրջ խմբագրման կարիք է ունենալու։ Սպիտակ տան կողմից այն առաջնահերթություն չի համարվելու։ Սա Փաշինյանն էլ է գիտակցում։ Եթե չգիտակցեր, նախընտրական այս փուլում Պուտինից հանդիպում չէր խնդրի։ Նա շատ լավ հասկանում է, որ անկախ նրանից՝ ինչ է խոսում, իր բոլոր փուչիկները, այդ թվում՝ գլխավորը՝ խաղաղությունը, պայթել են։ Հիմա էլ փորձում է Պուտինի հետ հանդիպումով մի նոր լեգենդ հյուսել, բայց դա էլ իր մոտ առանձնապես չստացվեց»,- ասաց ընդդիմադիր գործիչը:

Փաշինյանի մոտիվացիան այն չէ, որ ինքն ու իր փոքրիկ խմբակը պետք է սպասարկեն ՀՀ-ի ազգային և պետական շահերը։

Բարձրաստիճան պաշտոնյաների պարբերական ազատումների տրամաբանությունն ուղղակիորեն կապված է դեպքերի ու իրադարձությունների այն անտրամաբանական հոսքի հետ, որին վերջին տարիներին ականատես ենք լինում։

Եթե կա քաղաքական մեկ օրակարգ, դա հետևյալն է՝ փակվո՞ւմ է արդյոք Երրորդ Հանրապետությունը, և արդյո՞ք ստեղծվում է «չորրորդ հանրապետություն»։ Փաշինյանը գնում է հենց այդ ճանապարհով։ Ընդդիմության մեծագույն խնդիրն այս հակադրության մեջ իր դիրքավորումը հստակորեն ցույց տալն է։ Բոլոր սկզբունքային տարաձայնությունները պետք է սկսվեն և ավարտվեն այն հանգամանքով, որ ովքեր ընդդիմադիր դաշտում են, նրանք Երրորդ Հանրապետության պահապաններն են։

Երբ Փաշինյանը քաղաքում մի տեղ հայտնվում է, կրպակավաճառները, մանր առևտրով զբաղվողներն իրար գրում են՝ ձեր տարածքի դռները փակեք, մի երկու ժամով անհետացեք։ Այս մահաբեր իշխանության թիրախում արդեն 18 տարեկաններն են, երբ 5000-ից ավելի 18 տարեկաններ Եռաբլուրում են։ Մենք տեսանք, թե ինչպիսի հետևողական դաժանությամբ այս ռեժիմը պատժեց երկու եղբայրների, որոնց ամեն կիրակի կարելի էր տեսնել Սուրբ Աննա եկեղեցում՝ աղոթագիրքը ձեռքներին՝ աղոթք անելիս։ 168TV-ի «#ՕրաԽնդիր» հաղորդման ժամանակ նման կարծիք հայտնեց ՀՀ ԱԺ նախկին պատգամավոր Նաիրա Զոհրաբյանը։

Ընդհանրապես, Փաշինյանի հայտարարություններին պետք է նայել միայն մի տեսանկյունից՝ իր ամբողջ խոսույթով նա փորձում է արժեզրկել մեր բոլոր արժեքները, կազմաքանդել մեր հանրային և պաշտպանական արժեհամակարգը և առհասարակ բոլոր համակարգերը։

Եթե նայենք ռազմական առումով, մենք դասը քաղել էինք դեռևս ապրիլյան պատերազմին։

«Ցավալիորեն, ուժը՝ որպես գերակա գործիք և բանաձև, արցախյան 44-օրյա պատերազմից հետո շատ ավելի է տեղ գտնում միջազգային հարաբերություններում։ Իսկ եթե ուժի գործոնը դառնում է միջազգային իրավունքի շարժիչը, քաոսային իրավիճակ է ստեղծվում»։

Այն տարածքները, որոնք Ադրբեջանն իրենն է համարում, այսպես կոչված, «գրավյալ», կամ ինչպես մենք էինք ասում՝ ազատագրված, դրանք կամ Արցախը վերցնելն Ալիևի համար էական էր իր իշխանությունը պահելու նպատակով։

Իհարկե, նայած մարդ, բայց հիմնականում, երբ ինքդ քեզ հետ մենակ ես մնում, քեզ կարող է տիրել ապատիան և ինքնախաբեությունը, մանավանդ այս օրերին։

Սահմանադրագետի կարծիքով՝ շատ կուսակցություններ և քաղաքական գործիչներ խոր մոլորության մեջ են, թե միայն Ընտրական օրենսգրքով նախատեսված կանոններով շարժվելով՝ հնարավոր է լինելու ձերբազատվել այս իշխանությունից.

Եթե ՔՊ-ն ներկուսակցական քարոզարշավ է անում, ինչո՞ւ է հարկատուներիս հաշվին աշխատող Հանրային հեռուստատեսությունն այն լուսաբանում, իսկ մնացած կուսակցություններինը՝ ոչ։ Այս դարում տեղեկատվությունն արգելափակելը շատ բարդ է, բայց ընդդիմության տարբեր թևերին պետք է հարցնել՝ ինչո՞ւ եք խաղում իր խաղը։

Մարդիկ խոսում են մի բանից, որից չեն հասկանում, օրինակ՝ պնդում են, թե միջազգային հանրությունն ինչ-որ բան ընդունում է, ինչ-որ բան՝ ոչ։