Մի քիչ արծաթ
Մի երիտասարդ իմաստունին հարցնում է.
– Չեմ հասկանում, ինչո՞ւ է այդպես. գնում ես աղքատի մոտ՝ նա սիրալիր ողջունում է և օգնում ինչով կարող է: Գնում ես հարուստի մոտ՝ ասես չի էլ տեսնում քեզ: Մի՞թե փողը կուրացնում է:
– Լուսամուտից դո՛ւրս նայիր: Ի՞նչ ես տեսնում:
– Մի կնոջ եմ տեսնում երեխայի հետ ու շուկա գնացող մի սայլ:
– Լավ, իսկ այժմ հայելու մեջ նայիր: Ի՞նչ ես այնտեղ տեսնում:
– Ի՞նչ կարող եմ այնտեղ տեսնել, միայն ինքս ինձ:
– Լուսամուտն էլ է ապակուց, հայելին էլ: Բայց բավարար է մի քիչ արծաթ ավելացնել և մարդն արդեն միայն ինքն իրեն է տեսնում:
Ռուսերենից թարգմանեց Էմիլիա Ապիցարյանը
