Պաշտպանության բանակն իր կարգապահությամբ, խստությամբ կյանքս ամբողջովին փոխեց. Տիգրան Աբրահամյան
ԱԺ պատգամավոր Տիգրան Աբրահամյանը գրում է․
«20 տարի առաջ այս օրը բանակ գնացի: Հիշում եմ հավաքակայանում, ըստ ուղղությունների, բուհեր ավարտածների անունները հերթով հնչում էին:
Իմը վերջերում հնչեց: Սկզբում չհասկացա, թե ուր եմ մեկնում, որովհետև ինձ հայտնի բոլոր ուսումնական զորամասերն արդեն հնչել էին:
Ավելի ուշ ասացին` Ղարաբաղ: Ճիշտ է օրվա ընթացակարգային արարողություններից արդեն հոգնել էի, բայց մի տեսակ թեթևություն զգացի. արցախյան պատերազմի վերաբերյալ տարբեր հերոսական դրվագներ մտքիս եկան, հոգեպես ինձ ամուր զգացի:
Թեպետ բարձրախոսով դրսում հայտարարվում էր, սակայն հավաքակայանից դուրս գալիս էլ, ավանդույթի ուժով, ընկերներիս ու հորս կողմ նայելով, ավտոբուսի պատուհանից գոռացի` «Ղարաբաղ»:
Հաջորդ օրը հասանք Արցախի ՊԲ Իվանյանի հավաքակայան, որտեղից նախ մեկնեցի Հայկազովի հրետանային ուսումնական զորամաս` սերժանտական, ապա սպայական դասերի, իսկ հետո Մատաղիս (Թալիշի գումարտակ, դասակի հրամանատար):
Պաշտպանության բանակն իր կարգապահությամբ, խստությամբ և ծառայության նկատմամբ մշակույթով կյանքս ամբողջովին փոխեց:
Իմ կյանքի գլխավոր դպրոցը դարձավ բանակը, որի վրա կառուցվեցին նախասիրություններս, կարիերաս ու հետագա աշխատանքային տարիներս:
Պաշտպանության բանակն ինձ համար անմնացորդ ծառայության, պատվի, արժանապատվության, սխրագործության և տղամարդկության իսկական խորհրդանիշ է, որով հազարավոր մարդիկ են անցել` շարքայինից մինչև գեներալ:
Այսօր էլ, որ բանակը կա ու ծառայություն է կազմակերպում` այսքան հարվածներից ու թիրախավորումից հետո, նաև ՊԲ դարբնոցի և նրանով անցած մարդկանց շնորհիվ է:
Փառք ու պատիվ ՊԲ մարտիկներին,
հավերժ փառք մարտական հերթապահության, դիվերսիաների և պատերազմների հետևանքով նահատակված մեր հերոսներին»:
