Տանն անպայման պետք է սիրո և խաղաղության մթնոլորտ տիրի: Իր ընտանիքում թեկուզ մի փոքր էլ սեր ստացած երեխան, եթե նույնիսկ հանկարծ փախչի տանից, ապա միևնույն է՝ կվերադառնա, երբ տեսնի, որ այլ տեղերում նա ոչ թե սեր է գտնում, այլ՝ կեղծավորություն միայն: Իսկ եթե նա հիշի տանը տեղի ունեցող անպարկեշտ տեսարանները, հայհոյանքն ու բռնությունը, ապա ինչպե՞ս պետք է նրա սիրտը ետ՝ դեպի տուն ձգվի:
Եթե ամուսինը հարգում է զոքանչին ու աներոջը, ապա դա պատիվ է բերում նրան, ճիշտ այնպես, ինչպես հարսին է պատիվ բերում սկեսրոջ հանդեպ տածած սերը, որը ծնել է իր ամուսնուն, մեծացրել նրան և այժմ նա իր ամուսինն է, իր ուրախությունը: Եթե ամուսինն ու կինն այդպիսի զգացմունքներ ու մտքեր ունեն, այդ ամենը նաև նրանց սեփական երեխաների հոգիներն է մեղմորեն խրատում:
Թող նա պարզաբանի, թե ինչից է սկսում այդ չարը: Երբեմն, նման դեպքերում ծնողներն են մեղավոր: Իրենց վատ դրսևորելով՝ ծնողներն իրենք են վնասում երեխաներին, և նրանք սկսում են անամոթաբար խոսել: Այնուհետև նրանք սկսում են ընդունել դիվական ներգործություն և ուղղակի զզվելի ձևով են հակազդում, երբ ծնողները փորձում են կարգի հրավիրել իրենց: Ուրիշ դեպքերում ծնողները կարծում են, թե կարող են բռնության միջոցով իրենց երեխաներին ավելի լավը դարձնել: Խառնվում է եսասիրությունն ու ծնողներն սկսում են երեխաների հետ նյարդայնացած ու զայրույթով խոսել, այն դեպքում, երբ միշտ պետք է նրանց հետ բարությամբ վարվեն:
Երեխան շատ սիրո ու քնքշանքի, ինչպես նաև շատ ուղղորդման կարիք ունի: Նա ուզում է, որ կողքին նստես, ուզում է պատմել քեզ իր խնդիրների մասին, ուզում է, որ իրեն քնքշությամբ շոյես ու համբուրես: Երբ երեխան իրեն անհանգիստ ու կամակոր է պահում, ապա մայրը պետք է նրան իր գիրկն առնի, շոյի ու համբուրի, որպեսզի երեխան հանգստանա և խաղաղվի:
Հա՛յր, իսկ ի՞նչ անեն ծնողները, եթե երեխան նրանց չի լսում, կամակորություն է անում:
Երբ երեխան փոքր է, ոչ մի աշխատանք չի անում: Նրա սննդի, հագուստի և այլնի համար ծնողներն են հոգ տանում: Ծնողները սիրուց մղված են օգնում երեխային: Երեխան չի աշխատում, նա կարող է միայն մի փոքր հանձնարարություն կատարել տնային գործերում: Բայց մի՞թե դա կարող է համեմատվել այն աշխատանքի կամ ծախսերի հետ, որ ծնողներն անում են հանուն նրա: Եթե երեխան, մեծանալով, չի հասկանում, թե ինչ են տվել իրեն ծնողները, ապա դա շատ մեծ ապերախտություն է:
Երեխան կարող է հոգեբանորեն տրավմայի ենթարկվել մորից երկար բաժանվելուց կամ ծնողներից մեկի կամ երկուսի ուշադրության պակասից, ասում է առաջատար հոգեբան Մարինա Բասմանովան: Նա Lente.ru-ի հետ զրույցում նշել է երեխաների մոտ նմանատիպ խնդիրների այս և մի քանի այլ պատճառներ:
Աստված մեծագույն օրհնություն տվեց նախամարդկանց՝ Ադամին ու Եվային՝ Իրեն համահեղինակ արարիչներ լինելու: Ծնողները, պապերը, նախապապերն իրենց հերթին, նույնպես Աստծո համահեղինակ արարիչներ են, քանի որ իրենց երեխաներին մարմին են տալիս:
Եթե ձեզ հետաքրքրում է, որ երեխայի մոտ ձեռնարկատիրական ոգին զարգանա, ապա մի քանի պրակտիկ մոտեցումներ️️️️️️:
Տեխասի Հյուսթոնի համալսարանի ամերիկացի գիտնականները պարզել են, որ սպառնալիքներով և ահաբեկումներով երեխաներին մեծացնելը մեծացնում է հասուն տարիքում տագնապային խանգարումների զարգացման հավանականությունը: Հետազոտությունը հրապարակվել է Journal of Clinical Psychology (JCP) գիտական ամսագրում:
Ժամանակակից երեխաները մեծացել են այնպիսի պայմաններում, երբ ցանկացած տեղեկատվություն հասանելի է նրանց, մինչդեռ ավագ սերունդը սովոր է այն փաստին, որ ամբողջ գիտելիքը ձեռք է բերվում ավելի երկար, ավելի փորձառու գործընթացի միջոցով: Երիտասարդ սերունդը չի հասկանում մեծահասակների փորձի արժեքը: Բացի դրանից, նրանք սովոր են գործել շատ ավելի արագ։ Հոգեբան Իրինա Գրիշինան Gazeta.Ru-ին պատմել է ժամանակակից և ավագ սերունդների հիմնական տարբերությունների մասին։
Միսիսաուգայում (ԱՄՆ) Տորոնտոյի համալսարանի գիտնականները պարզել են, որ նախադպրոցական տարիքի երեխաների խոսքի հմտությունները վատացել են կորոնավիրուսային համաճարակի ժամանակ։ Հետազոտողները ենթադրում են, որ դա պայմանավորված է եղել ինքնամեկուսացման, հասակակիցների հետ ամենօրյա շփման բացակայության և ծնողների զբաղվածության հետ: Հայտնում է PsysOrg-ը։
Կախվածության անհանգիստ տեսակը ձևավորվում է ծնողի անկանխատեսելի պահվածքով, պնդում է Ժուկովան։ Եթե ծնողը երբեմն մերժում է երեխային, երբեմն մտերմացնում, երբեմն գովում, երբեմն պատժում է, երեխան իրեն ոչ թե սիրված, այլ մերժված է զգում։ Հետո հասուն տարիքում նրանց կառաջնորդի միայնության, լքվածության վախը։
Ծնողները կարող են օգնել դեռահասներին հաղթահարել առողջական խնդիրները և զարգացնել առողջ ապրելակերպի հմտություններ: Օրինակ ծառայեք ձեր երեխային, խրախուսեք նրան առողջ սնվել, մարզվել և բավականաչափ ժամանակ հատկացնել քնին:
Կան թեմաներ, որոնք չպետք է քննարկել երեխաների հետ, դրանցից են մեծահասակների վախերը. հոգեբանը կօգնի հաղթահարել այս խնդիրը, բայց հաստատ ոչ երեխան: Այս մասին Gazeta.Ru-ի հոդվածում պատմել է մանկական հոգեբան, Խամովնիկի մանկապարտեզի Infant School-ի համահիմնադիր Նատալյա Դերբենեւան։
Դեռահասի դաստիարակությունը բարդ խնդիր է, ուստի պետք է իմանալ, թե ինչ խնդիրների կարող եք հանդիպել ձեր երեխաների՝ դեռահասության տարիքին հասնելու շրջանում:
Եթե ձեր զգացմունքների մասին պատմեք ձեր երեխային, նրա մոտ իրական աշխարհի նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորեք, ապա այն ժամանակ, երբ նա դպրոց կգնա, գաջեթների լիմիտները նրան քաջ հայտնի կլինեն, և նա ինքը չի ցանկանա հեռախոսով զբաղվել կես ժամից ավելի:
Ինքնագնահատականը սեփական անձը գնահատելու միջոց է: Երբեմն՝ մեզ թերագնահատում, երբեմն էլ՝ գերագնահատում ենք: Ո՞րն է սահմանը: Հարցի պատասխանը փորձեցինք գտնել հոգեբան Գրիգոր Բադալյանի հետ զրույցում:
Երեխայի գնահատականները ծնողների կողմից չափազանց լուրջ ընդունելը կարող է խանգարել երեխայի սովորելուն և հանգեցնել ավելի լուրջ հետևանքների: Այս մասին Evening Moscow-ին հայտնել է հոգեբույժ Ալեքսեյ Վիլկովը։
Ամերիկացի գրող Պամելա Դրուքերմանը, ով «Ֆրանսիացի երեխաները սնունդը չեն թքում» բացարձակ բեսթսելլերի հեղինակն է, համոզիչ կերպով ապացուցել է, որ ֆրանսիական դաստիարակության մեթոդները հիանալի են ծնողական մղձավանջների մեծ մասի դեմ պայքարելու համար:
Երեխաներին փոքր տարիքից պետք է ֆինանսական գրագիտություն սովորեցնել, որպեսզի նրանք կարողանան կառավարել միկրո գումարները իրենց տարիքին համապատասխան, ասում է ֆինանսական խորհրդատու Տատյանա Վոլկովան։ Lente.ru-ին տված հարցազրույցում նա սովորեցրել է, թե ինչպես ճիշտ «գրպանի փող» տալ երեխաներին։
Մի բան է լինել լավ ընկեր կամ ամուսին, բոլորովին այլ բան է լինել հիանալի հայր: Ինչպես գրում է Lisa.ru-ն, «ծնողական գենի» առկայությունը ստուգելու համար կարող եք ուշադրություն դարձնել հաղորդակցության որոշ մանրամասներին, որոնք անգնահատելի ազդանշաններ կտան:
Իսկ չինացիները երբ իմանում են, որ ոմանց տրվելու է գումար, իսկ մյուսներին՝ պատվոգրեր, գնում են հաշվապահություն և հրաժարվում են գումարից. բոլորն ուզում են պատվոգիր ստանալ:
Kidslox-ը ներառում է ծնողական վերահսկողության բոլոր հիմնական տարբերակները, ինչպես նաև առաջարկում է երեխային պարգևատրել լրացուցիչ ժամանակով՝ առաջադրանքները կատարելու համար (դասեր, մաքրում և այլն): Ծառայությունը թույլ է տալիս նաև արտակարգ իրավիճակների դեպքում հեռակա կարգով արգելափակել երեխայի հեռախոսը։
Բառերը, որ մենք ասում ենք մեր երեխաներին, ունեն իրական կախարդական ուժ: Այն, ինչ նրանք լսում են ամենաթանկ մարդկանցից, օգնում է նրանց աճել, զարգանալ, դառնալ ավելի լավը, ավելի ուժեղ, ավելի իմաստուն:
Ուժեղ կինը երբեք միայնակ չի լինում, նույնիսկ, եթե սիրում է մենակ մնալ: Չէ՞ որ ինչքան ուժեղ է կինը (և ոչ միայն կինը), այնքան ավելի շատ են մարդիկ, որոնք ուզում են լինել նրա կողքին: Իսկ երբ ուժեղ կինը երեխային է դաստիարակում, ապա նա այնպիսի որակներ է ունենում, որոնք բոլորը չէ, որ ունեն:
Երեխաների հետ ծնողների հաղորդակցության որակը հաճախ կախված է հանգամանքներից, նրանց գործողություններից, վարքից, ինչպես նաև մեծահասակների սեփական ֆիզիկական, հոգեբանական և հուզական վիճակից:
Եթե դուք ձեր երեխային հարցնեք, թե ինչպես են նրա գործերը դպրոցում, նա հավանաբար կպատասխանի՝ նորմալ։ Իսկ եթե դուք իսկապես ուզում եք իմանալ, թե ինչպես է անցել նրա օրը, ապա օգնեք երեխային՝ նրան տալով այնպիսի հարցեր, որոնց հնարավոր կլինի մանրամասն պատասխանել։
«Շուտով կլինի 20 տարի, երբ համակարգիչը մտավ բոլորի տները, իսկ մինչ այս երեխաները բակում էին խաղում, սպորտի էին գնում, բայց այնպես ստացվեց, որ կյանքը փոխվեց, ծնողները սկսեցին շատ անհանգստանալ, վախենալ, որ բակում կարող է երեխան շատ ավելի վտանգված լինի, ու երբ համակարգչով է խաղում, իբր թե վտանգ չի սպառնում»,- խոսելով համակարգչային խաղերի հոգեբանական ազդեցության մասին՝ լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ասաց հոգեբան Իրինա Ծատուրյանը՝ ընդգծելով, որ հենց աչքի առջև գտնվող երեխան, որը շատ է խաղում, սկսում է ունենալ շատ ծանր խնդիրներ, եթե դա շարունակվում է:
Ամուսնալուծության շեմին հասած շատ զույգեր եզրափակիչ քայլից առաջ կանգ են առնում երեխաների պատճառով՝ մտահոգվելով, թե իրենց այդ ճակատագրական քայլն ինչպես կազդի նրանց վրա: Եվ շատերը որոշում են չբաժանվել հանուն երեխաների: Բայց չէ՞ որ փաստացի նրանց հարաբերություններն արդեն ավարտված են, իսկ երջանիկ ընտանիքի պատրանքը պահպանելու փորձերն էմոցիոնալ առումով քայքայում են ու հանգեցնում տոքսիկ մթնոլորտի: Նրանք կարող են կուռ տառապել՝ հուսալով, որ ամեն ինչ լավ կլինի, կամ, որ ավելի վատ է, իրենք իրենց են մեղավոր համարում:
