2026-ի հունիսի 7-ի ընտրությունը լինելու է ընտրություն ազգային ինքնություն ունեցող մարդու և երեկ հորթին մորթած, առանց հիշողություն բաց դաշտում արածողի միջև: Բոլոր նրանք, ովքեր սրտիկներ ուղարկող ծաղրածուների միջոցով թիկունքում զբաղված են հայերի նոր սոցիալական ինժեներիայով, հաշվարկում են, որ հունիսի 7-ին անհիշողություն անասունը հաղթելու է հիշողություն ունեցող հայ մարդուն: Ընտրությունը մերն է:
2020 թվականի Արցախյան 44-օրյա պատերազմի հերոս Մխիթար Գալեյանի մայրը չի հավատում պատերազմում զոհերի թվի մասին ո՛չ Նիկոլ Փաշինյանի, ո՛չ Ալեն Սիմոնյանի հրապարակած թվերին։
Լիդա Առուշանյանի խոսքով՝ զինվորականներից, զոհվածների հարազատներից հավաքված տվյալներն ի մի բերելով՝ համոզված է, որ զոհերի թիվն առնվազն 7000 է։
Մարդը, ում իշխանության ժամանակաշրջանում և ում իշխանության, ամենաքիչը, անփութության պատճառով հայ ժողովուրդը վերջին հարյուր տարվա ընթացքում ամենաշատ նահատակներն է ունեցել, այլևս չի ուզում նահատակ լինել։ Ու դա ասում է այնպես, կարծես մոտ 5000 նահատակները զոհվելու անդիմադրելի ցանկություն ունեին, մինչդեռ ինքը, ահա, հասկացել է, որ ապրելն ավելի լավ է, քան նահատակվելը։
2018-ին իշխանության գալով՝ Նիկոլ Փաշինյանը հասկացել է, որ իր լավատեսությանը խանգարում է Արցախը, և հետևողական գործողություններ է իրականացրել՝ սեփական լավատեսությունը բարձրացնելու, իմա՝ Արցախից ազատվելու համար։
Այսօր լույսը բացվեց, և ԱԺ-ն տարածեց ՀՀ քաղաքացիների վրա թքող, հայհոյող Ալեն Սիմոնյանի՝ ուսուցիչներին ուղղված շնորհավորանքը:
Ճիշտ է, ծնողներին ոստիկանները հեռացրել էին Բաղրամյան պողոտայից և այն բացել էին, սակայն ո՛չ Նիկոլ Փաշինյանից, ո՛չ էլ նրա աշխատակազմից որևէ պատճառաբանություն չէին բերել, թե ինչու չեն ընդունում անհետ կորած զօնծառայողների ծնողներին։
Արդյոք 2018 թվականի իրադարձությունները, իշխանափոխությունը դավադրությո՞ւն էր Արցախի ու Հայաստանի նկատմամբ, արդյոք այն ծրագրվա՞ծ էր այս կամ այն երկրի հատուկ ծառայությունների կողմից և արդյոք այդ նպատակով Հայաստանում հավաքագրվե՞լ էին կոնկրետ դերակատարներ: Այս և նմանատիպ բազմաթիվ հարցադրումներ արդեն հինգ տարի կասկածի որդի նման կրծում են հայ հասարակության բավական մեծ մասի գիտակցությունը:
