Ապրիլի 17-ին «44-օրյայի զեկույցի հանրայնացման հետ կապված՝ Փաշինյանը պլաններ ունի. ինչո՞ւ ԱԺ-ում նա շրջանցեց պատերազմական կարևոր դրվագները» վերտառությամբ հոդված ենք հրապարակել, որտեղ անդրադարձել ենք Ազգային ժողովում ՀՀ կառավարության ծրագրի 2025 թվականի կատարողականի քննարկման ժամանակ ՀՀ պաշտպանության նախկին նախարար, «Հայաստան» խմբակցության ղեկավար Սեյրան Օհանյանի՝ 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմին առնչվող ելույթին:
Դեկտեմբերի 25-ին Բաքվի «դատական» նիստի ժամանակ ՊԲ նախկին հրամանատար, գեներալ-լեյտենանտ Լևոն Մնացականյանն ամփոփել է իր եզրափակիչ ելույթը:
Մենք մեկ անգամ չէ, որ գրել ենք՝ Արծրուն Հովհաննիսյանը, որն այսօր զբաղեցնում է ՀՀ պաշտպանության նախարարության Վ. Սարգսյանի անվան ռազմական ակադեմիայի Մարշալ Հ. Բաղրամյանի անվան հրամանատարաշտաբային ինստիտուտի պետի պաշտոնը, այսինքն՝ գործող սպա է, դե ֆակտո չեզոքության սահման է խախտել՝ մասնակցելով իշխանական տարաբնույթ պրոյեկտների և հրապարակավ աջակցություն հայտնելով Նիկոլ Փաշինյան-Աննա Հակոբյան զույգին: Դրանով իսկ նա թիրախավորման տակ է պահել ՀՀ պաշտպանության նախարարությունը և նախարարին:
Արցախյան առաջին պատերազմում կրած պարտությունից հետո Ադրբեջանը 30 տարի չի կաշկանդվել հիշել այս կամ այն տարածքը, քաղաքը կորցնելու տարեթիվը, եթե անգամ որպես պարտվող կողմ՝ որոշակի բարդույթներ եղել են:
168.am-ը գրել է, որ ապրիլի 28-ին Բաքվում Արցախի ռազմաքաղաքական նախկին ղեկավարության «դատավարության» օրակարգում 1992 թվականի մայիսին հայկական կողմի իրականացրած Շուշիի օպերացիան էր՝ հաղթական ելքով:
Այսինքն, գեներալներին, բանակի ղեկավարությանն իրենց լիազորությունները պատշաճ չկատարելու մեջ մեղադրող Նիկոլ Փաշինյանը չպետք է մոռանա առաջին հերթին հենց իր մասին:
