Հիսուսի քարոզած վարդապետության մեջ տեսնում ենք, որ Աստծու թագավորությունը մե՛րթ արտաքին ու տեսանելի, մե՛րթ ներքին ու ծածուկ բնույթ ունի կամ, այլ խոսքով ասած՝ Աստծու թագավորությունը մենք մե՛րթ իբրև կազմակերպված մի մարմին ենք տեսնում, մե՛րթ իբրև մի սկզբնատարր միայն: Ըստ այսմ՝ Աստծու թագավորությունը մի սկզբնատարր է, որն արտաքնապես իրականանում է քրիստոնեական հասարակության մեջ և որի գլուխն Ինքը՝ Քրիստոս է:
Կան գրավոր մարգարեություններ թողած աստվածաշնչյան տասնվեց մարգարեներ, որոնցից տասներկուսը կոչվում են մեծ, իսկ չորսը` փոքր: Մեծ կամ փոքր անվանումները պարզապես ցույց են տալիս նրանց գրավոր մարգարեությունների ծավալը: Եկեղեցին տասներկու մարգարեների տոնը տոնում է առանձին և մյուս չորսինը` առանձին: Սակայն բացի այս մարգարեներից Աստվածաշնչում հիշվում են նաև այլ մարգարեներ, ովքեր, սակայն, գրավոր մարգարեություններ չեն թողել, այլ ծավալել են մարգարեական եռանդուն գործունեություն Իսրայելի պատմության այս կամ այն ժամանակահատվածում:
