Գուցե ես էի մեծամտացել․ ինչո՞ւ ինձ Հանրայինից հեռացրին՝ ունեմ իմ վարկածները. Արտակ Վարդանյան
Հեռուստատեսությունից հեռանալը երբեմն դառնում է ոչ թե պարզապես աշխատանքի ավարտ, այլ մարդու կյանքում ամենաերկար չպատասխանված հարցերից մեկը։ Արտակ Վարդանյանի դեպքում այդ հարցը կապված է «Ազատ գոտի» հաղորդման հետ, որը տարիներ առաջ մեծ արձագանք էր ստացել, իսկ նրա հեռանալը՝ բազմաթիվ քննարկումների ու վարկածների առիթ դարձել։
Տարիներ անց 168TV-ի «Ռանդևու» հաղորդաշարի եթերում Արտակ Վարդանյանը խոսում է այդ շրջանի մասին՝ առանց միանշանակ պատասխան տալու, թե իրականում ինչու հեռացվեց հեռուստատեսությունից։
Ասում է՝ եթե հեռանալու առաջին տարիներին իրեն հարցնեին՝ ինչ է տեղի ունեցել, ինքը գուցե կոնկրետ պատասխան ունենար։ Երկրորդ տարի արդեն պատասխանն այնքան էլ կոնկրետ չէր, իսկ տարիների ընթացքում հարցն ավելի ու ավելի է մնացել անպատասխան։
«Ազատ գոտուց» հեռանալը տեղի էր ունեցել այն ժամանակ, երբ սոցիալական ցանցերը դեռ այսօրվա ազդեցությունը չունեին, սակայն այդ իրադարձությունը լայնորեն քննարկվեց մամուլում։
Արտակ Վարդանյանը չի թաքցնում, որ տարիների ընթացքում տարբեր վարկածներ է լսել։ Դրանցից մեկը նույնիսկ իր հնարավոր մեծամտության մասին էր․ իբր հաղորդման հաջողությունը, հանրային ճանաչումը և երիտասարդ տարիքում փրայմ-թայմում հայտնվելը կարող էին իրեն փոխել։
Նա նշում է, որ այսօր էլ չի կարող հստակ ասել՝ ինչն էր իրական պատճառը, եթե խնդիրը հենց իր մեծամտությունն էր, գուցե դա եղել է իր կյանքի դասը։ Բայց եթե պատճառը մեկ այլ բան էր, ինքը մինչ օրս չունի դրա պատասխանը։
Ու հենց այս անորոշությունն է, որ «Ազատ գոտու» պատմությունը դարձնում է Արտակ Վարդանյանի կենսագրության ամենահետաքրքիր էջերից մեկը։
«Ես համաձայն չեմ նրանց հետ, ովքեր ասում են՝ ուրիշի կարծիքն ինձ չի հետաքրքրում»
Զրույցի ընթացքում Արտակ Վարդանյանը խոսում է նաև հասարակության կարծիքի մասին։
Նրա համոզմամբ՝ նրանք, ովքեր ասում են, թե իրենց ընդհանրապես չի հետաքրքրում ուրիշների կարծիքը, իրականում կարող են ունենալ խորքային հոգեբանական խնդիր։
Նրա խոսքով՝ հեռուստատեսության և մեդիայի ոլորտում լսարանը պարզապես ցանկալի հավելում չէ․ լսարան ունենալը մասնագիտության էությունն է։
«Եթե դու չունես լսարան, ամեն ինչ շատ վատ է»,- այս տրամաբանությամբ նա ընդգծում է, որ հեռուստատեսությունը չի կարող գոյություն ունենալ առանց այն մարդկանց, ովքեր դիտում են, արձագանքում և գնահատում հաղորդումը։
Արտակ Վարդանյանը նաև գնահատական է տալիս այսօրվա Հանրային հեռուստատեսության եթերին։
Նա ընդգծում է, որ երկար տարիներ Հանրայինի որևէ հաղորդման չի մասնակցել:
Միևնույն ժամանակ, նա չի փորձում ամբողջությամբ քննադատել Հանրայինի ներկայիս եթերը։
Ընդհակառակը՝ նշում է, որ այսօր այնտեղ կան նոր հաղորդավարներ, որոնց աշխատանքն իրեն դուր է գալիս, իսկ ընդհանուր եթերը, իր գնահատմամբ, ավելի ժամանակակից ու հետաքրքիր տեսք ունի։
Միաժամանակ Արտակ Վարդանյանը նշում է, որ եթե ամեն ինչ գնահատենք «խոշորացույցի տակ» և սկսենք մանրամասն քննադատել, ապա ցանկացած հեռուստաընկերության, հաղորդման կամ հաղորդավարի աշխատանքի մեջ կարելի է խնդիրներ գտնել։
«Ես ներող մարդ եմ»
Զրույցի ամենաանձնական հատվածներից մեկում Արտակ Վարդանյանը խոսում է սեփական սխալների ու զղջալու մասին։
Ասում է՝ ինքը ներողամիտ է, և եթե հասկանում է, որ սխալ է թույլ տվել, կարող է ոչ միայն ներողություն խնդրել, այլև փորձել իր քայլերով ցույց տալ, որ իսկապես զղջացել է։
Միևնույն ժամանակ նա տարբերակում է այն սխալները, որոնք հնարավոր է շտկել, և այն իրավիճակները, որոնք արդեն անցյալում են։
Եթե ինչ-որ բան հնարավոր չէ փոխել, նա չի ցանկանում ամբողջ կյանքում դրա պատճառով իրեն տանջել։
«Հասարակությունը թող մտածի այն, ինչ տեսնում է»
Զրույցի վերջում Արտակ Վարդանյանն անդրադառնում է ևս մեկ կարևոր հարցի՝ հասարակության կողմից իրեն ընկալելուն։
Նրա խոսքով՝ ինքը չունի հատուկ մի բան, որի մասին ուզում է, որ հասարակությունը պարտադիր ճիշտ հասկանա։
«Հասարակությունը թող մտածի այն, ինչ տեսնում է, զգում է և մտածում է»,- մոտավորապես այս դիրքորոշումն է արտահայտում նա։
Նրա համոզմամբ՝ հանրային մարդ լինելը չի նշանակում անընդհատ մտածել, թե հասարակությունն ինչ կարծիք ունի քո մասին, և փորձել բոլորին ինչ-որ կերպ համոզել։
Անցյալը, նրա խոսքով, իր խնդիրը չէ։
