Անուշը չի կորի, արտգրակը չի կորի. ափսոսը այն ուսանողներն են, որոնցից խլում են ոչ թե պարզապես մի ամբիոն, այլ մի ամբողջ պատուհան դեպի աշխարհ. Արտակ Ալեքսանյան
Newmag հրատարակչության տնօրեն Արտակ Ալեքսանյանը գրում է. «Երբ առաջին անգամ Անուշին առաջարկեցի թարգմանել Մարգարեթ Միտչելի «Քամուց քշվածները», զարմացավ։ Ասաց՝ ինչո՞ւ ես։ Ասացի՝ որովհետև դու Սքարլեթն ես։ Ոչ արտաքին նմանությամբ, այլ բնավորությամբ, խառնվածքով, մտածողությամբ։ Եվ ամենակարևորը՝ սեփական հողին կպած մնալու, նրանից չպոկվելու, դժվար պահին չհեռանալու աննկուն կամքով։
Քչերը գիտեն, որ վերջին հինգ տարիներին Անուշն ուներ բոլոր հնարավորություններն ու հրավերները՝ տեղափոխվելու Եվրոպա, աշխատելու, դասախոսելու, ապրելու ավելի ապահով, ավելի գնահատված, ավելի հանգիստ կյանքով։ Կարող էր գնալ։ Բայց չգնաց։
Մնաց այստեղ։ Մնաց նույն ԵՊՀ-ում, որտեղ բառի բուն իմաստով կոպեկներ էր ստանում՝ սիմվոլիկ աշխատավարձ։ Մնաց ոչ թե որովհետև այլ տեղ չուներ գնալու, այլ որովհետև ուներ շատ հստակ համոզմունք. գրական մտածողությունը չի կարող գավառական լինել։ Այն պիտի լինի համաշխարհային։ Եվ եթե ուզում ես ստեղծել իսկապես ազգային մշակույթ, պիտի խորությամբ ճանաչես ոչ միայն քեզ, այլ նաև քեզանից առաջ և քո օրերում ստեղծվող համաշխարհային գրական միտքը։
Կան որոշումներ, որոնք կարող են լինել դաժան, անարդար, խիստ, քաղաքական, վարչական կամ ֆինանսական։Եվ կան որոշումներ, որոնք ճակատագրական են։ Քաղաքակրթական։
Արտասահմանյան գրականության ամբիոնի փակումը հենց այդպիսի որոշում է։ Դա այնքան սխալ է, որ նույնիսկ անտարբերների մոտ անհարմարության զգացում է առաջացնում, իմացողների մոտ՝ ցավ, իսկ մասնագետների մոտ՝ կոգնիտիվ դիսոնանս։
Ես գիտեմ՝ ինչ են կորցնելու ուսանողները։ Բայց անկեղծորեն չեմ հասկանում՝ ինչ է շահելու ԵՊՀ-ն։ Մի բան, սակայն, հստակ գիտեմ. Անուշն ու արտգրակը չեն կորչելու։ Եթե ոչ որպես ամբիոն, ապա որպես մտածողություն։ Եթե ոչ որպես ինստիտուցիոնալ միավոր, ապա որպես համաշխարհային գրականության դեսպանություն հայերենում։
Անուշն արդեն թարգմանել է «Քամուց քշվածները»։ Եվ անկեղծորեն կարծում եմ՝ այնքան լավ, այնքան մեծ նվիրումով ու ճշգրտությամբ, որ այդ աշխատանքն արժանի է պետական պարգևի։ Արդեն տպարան է գնացել նրա նոր թարգմանությունը՝ «Նորա Վեբստերը»։ Իսկ աշնանը լույս կտեսնի «Ոսկեկատարը»՝ Պուլիցերյան մրցանակի արժանացած ամերիկյան մեծագույն վեպերից մեկը։
Անուշը չի կորի։ Արտգրակը չի կորի։ Ափսոսը երեխաներն են։ Այն ուսանողները, որոնցից խլում են ոչ թե պարզապես մի ամբիոն, այլ մի ամբողջ պատուհան դեպի աշխարհ»։
