Խոսքը ոչ թե ֆիզիկական հանդիպման, այլ այդ քաղաքացիների միջև հորիզոնական հարթությունում զրույցի, երկխոսության կազմակերպման մասին է, որը՝ հանրային լայն մոբիլիզացիայի վերաճելու միջոցով, մնում է իշխանափոխության արդեն միակ ու ամեն օրվա հետ նվազող հնարավորությունը:
Հայաստանի իշխանությունը համազգային կորուստը սգալու նվազագույն պատեհություն ապահովելու փոխարեն, գործնականում զբաղված է սրբապղծությամբ, որովհետև այսպիսի աղմուկն այսչափ կորուստներից մեջ ու դրանից հետո հավասարազոր է դիակապտությանը:
