Տե՛ր, ես չգիտեմ՝ ինչ ասել
Պատահում է, որ ցանկանում ենք աղոթել, մեր սիրտը բացել Աստծո առաջ, սակայն չգիտենք՝ ինչպես սկսել և ինչ ասել: Մեր ցավը կամ գուցե ուրախությունն այդ պահին ամբողջապես տիրում է մեր մտքում ու սրտում, և կարծես տեղ չի թողնում այլ խոսքերի համար: Ցավի համար փոքր է թվում ցանկացած նկարագրություն, իսկ ուրախության համար քիչ է ամեն տեսակի «շնորհակալություն»:
Իսկ լուծումն այն է, որ կանգնենք աղոթքի բաց սրտով, մեծ հավատով ասելով. «Տե՛ր, ես չգիտեմ՝ ինչ ասել, բայց դու գիտես, թե ինչ կա իմ սրտում և ինչ է ինձ անհրաժեշտ»:
Պետք չի սպասել, թե երբ կգտնենք բառեր աղոթքի համար, այլ անսալով աստվածաշնչյան պատգամին, թե «Անդադար աղոթեցեք» (Ա Թեսաղոնիկեցիներին 5:17), պետք է սկսել խոսել Աստծո հետ: Չէ՞ որ դա միակ ճանապարհն է հարցեր տալու և պատասխաններ գտնելու: Եվ չէ՞ որ Աստվածաշունչն էլ ասում է. «Այն ամենը, ինչ աղոթքի մեջ հավատով խնդրեք, կստանաք» (Մատթեոս 21:22):
