Նյարդային բջիջներն ամեն դեպքում վերականգնվում են

Ժամանակակից գիտությունն ապացուցել է նյարդային բջիջների՝ մարդու ցանկացած տարիքում վերականգնվելու ունակությունը։

Այդ մասին վկայում է Գետինգենի կլինիկայի պրոֆեսոր Գ. Խյուտերը, ում զեկույցը մեծ ռեզոնանս առաջացրեց հոգեբույժների վերջին համաշխարհային կոնգրեսի ժամանակ։ «Մենք բացահայտեցինք,- ասում է պրոֆեսոր Խյուտերը,- որ նյարդային բջիջների վերականգնողական պոտենցիալի պահպանմանը նպաստում են 4 գործոններ՝

1. Երազանքի և իրականության համաձայնվածությունը

2. Սեփական կյանքը կազմակերպելու ունակությունը

3. Կյանքի իմաստի ընկալումը

4. Սոցիալական կապերի ամրությունը, այսինքն՝ հնարավորինս շատ մարդկանց հետ բարիդրացիական հարաբերությունների հաստատում։

Այդ ամենը կա և մնում է հոգեթերապիայի նպատակը։

Բայց այժմ մենք հասկանում ենք՝ ինչպես են այդ պրոցեսներն իրացվում բջջային մակարդակում»։

Խյուտերը համոզված է, որ դրա մասին վկայում է նաև Սանկտ Պետերբուրգի Իոֆֆեի անվան Ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուտում անցկացված փորձը, որի ընթացքում ապացուցվեց, որ ինչքան արդյունավետ է աշխատում գիտնականը, այնքան երկար է նա ապրում։

Մագնիսական ռեզոնանսային տոմոգրաֆիայի, միկրոդիալիզի և էլեկտրաֆիզիոլոգիական հետազոտությունների օգնությամբ գիտնականները տեսան, որ սթրեսը ճնշում է վերականգնվելու` ուղեղի ունակությունը, իսկ պրոբլեմը, որի համար մարդն արդեն լուծում գտել է, հանգեցնում է նյարդային հյուսվածքների վերականգնմանը և նրա անցանելիությանը։

Ինչպես նշում է պրոֆեսոր Խյուտերը, դա կատարվում է ոչ միայն մանկական, այլև ցանկացած տարիքում, բայց տարբեր աստիճաններով։

Պրոցեսն ավելի ինտենսիվ է ընթանում 20 տարեկանում, ավելի դանդաղ՝ 70-ում, բայց ամեն դեպքում ընթանում է։

Մանկահասակ երեխաներն այդքան արագ են սովորում, քանի որ նրանք օրական 50-100 բացահայտում են անում իրենց համար։

Դպրոցական տարիքում գիտելիքների ստացումից առաջացած հիացմունքը վերջանում է ուսումնառության պրոցեսի` ինչ-որ չափով պարտադիր լինելու պատճառով։

85 տարեկանում կամ ցանկացած այլ տարիքում սովորելու նկատմամբ ունակությունն ուղեղի տեխնիկական հնարավորությունների հարց չէ, այլ կյանքի ճաշակի հարց։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց ԳՈՀԱՐ ՍԱՎԶՅԱՆԸ