Թե՞ Նիկոլ Փաշինյանին պետք է բարձրաձայնել ինչ որ հիպոթետիկ սպառնալիքի մասին, որպեսզի ներկայանա որպես հայկական պետականության փրկիչ. Հակոբ Բադալյան

Քաղաքական վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը Թելեգրամի իր ալիքում գրում է. «Նիկոլ Փաշինյանը երեկ հայտարարել է՝ Արարատի մարզում, թե 2024 թվականի ապրիլ-մայիս ամիսներին Հայաստանը կանգնած էր պետականության կորստի ռեալ վտանգի առաջ, որը հիմա հաղթահարել է:

Յուրային դահլիճից իհարկե հարց չի հնչել, թե այդ ի՞նչ էր տեղի ունենում, որ կար այդպիսի վտանգ: Ի՞նչն էր այդ վտանգի արտացոլումը, եթե Հայաստանը լիովին հրաժարվել էր Արցախից, Արցախը ամբողջապես հայաթափվել էր, եւ տեղի էր ունենում բանակցություն այսպես կոչված խաղաղության պայմանագրի շուրջ: Թեեւ հարցի դեպքում Փաշինյանն իհարկե մի խորհրդավոր բան կասեր, թե չի կարող բացահայտել վտանգը, որ ինքը չեզոքացրել է «իմաստնաբար» ու «հերոսաբար»:

Իսկ ես հիշեցնեմ, թե ի՞նչ էր տեղի ունենում 2024 թվականի ապպրիլ-մայիսին ու դրանից առաջ: Եվ նույնիսկ գուցե մի քիչ էլ առաջ՝ 2023 թվականի դեկտեմբերից: 2023 թվականի դեկտեմբերին Հայաստանի վարչապետի եւ Ադրբեջանի նախագահի աշխատակազմերը արեցին համատեղ հայտարարություն, որով Հայաստանը տվեց Ադրբեջանին 2024 թվականի դեկտեմբերին Cop 29 անցկացնելու իրավունք:

2024 թվականի փետրվարին Մյունխենում տեղի ունեցան Բլինքեն-Փաշինյան ու Բլինքեն-Ալիեւ հանդիպումներ, որից հետո էլ Շոլց-Փաշինյան-Ալիեւ հանդիպում, որի մի մասը՝ մոտ 20 րոպե, եղել է Փաշինյան-Ալիեւ երկկողմ հանդիպում: Օրեր անց՝ Բեռլինում տեղի է ունեցել Միրզոյան-Բայրամով երկօրյա բանակցություն:

2024 թվականի մարտ-ապրիլին ակտիվացել է հաղորդակցությունը Ղազախստանի միջոցով: Տոկաեւը այցելել է Բաքու, մեկ ամիս անց՝ Երեւան, իսկ «արանքում» էլ Երեւան է եկել Ղազախստանի ԱԳ նախարարը: Հետո մայիսին Ղազախստանում տեղի է ունեցել Միրզոյան-Բայրամով երկօրյա հանդիպում:

Այդ ի՞նչ է տեղի ունեցել այդ ընթացքում, որ սպառնալիք է եղել հայկական պետականությանը:

Թե՞ Նիկոլ Փաշինյանին պետք է բարձրաձայնել ինչ որ հիպոթետիկ սպառնալիքի մասին, որպեսզի այդ ֆոնին ներկայանա որպես հայկական պետականության փրկիչ, այլ ոչ թե հայկական պետականությունն ադրբեջանական պատկերացումների ենթարկեցնող գործիչ»: