1937 թվականին Եղիշե Չարենցի ձերբակալությունն ու մահը ներկայացնում են խորհրդային Հայաստանի մշակութային և քաղաքական պատմության այն հանգուցային երևույթները, որոնք միաժամանակ բնորոշում են ստալինյան մեծ բռնաճնշումների մեխանիզմները և դրանց հետևանքներն ազգային մտավորականության վրա։
Համատարած արհավիրքի մեջ ապրող և աղետի նոր «լևլին» սպասող Հայաստանում հանրային ապատիան և անտարբերությունը, որպես կանոն, հունից հանում է իրավիճակի ողջ ողբերգությունն ու մոտալուտ վերջնական կործանումը գիտակցող, հասկացող, տեսնող մարդկանց, այդ թվում՝ ինձ։
