«Դասեր» հաղորդաշարի հյուրն Ազգային ժողովի «Ուժեղ Հայաստան» ընդդիմադիր խմբակցության պատգամավոր, Լեհաստանում Հայաստանի նախկին դեսպան, Վայոց ձորի նախկին մարզպետ Էդգար Ղազարյանն է։
Հուլիսի 13-ին՝ «Փաշինյանի և Ալիևի հիբրիդային սպառնալիքների դեմ պայքարի մեթոդները» վերտառությամբ հոդված ենք հրապարակել, որտեղ նշել ենք՝ օկուպացված Շուշիում հրավիրված միջազգային մեդիաֆորումի ժամանակ Ալիևը փորձեց ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացի համատեքստում Ադրբեջանի պահանջները տեղավորել միջազգային իրավունքի տրամաբանության մեջ, «օրինական ուժ» տալով 44-օրյա պատերազմը սկսելուն, որովհետև ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը, ըստ Ալիևի, միայն ուզում էր վերցնել Ղարաբաղը՝ ներառյալ Լաչինն ու Քելբաջարը, և տալ Հայաստանին:
Իրանի Իսլամական Հանրապետության (ԻԻՀ) դեմ ԱՄՆ-ի և Իսրայելի պատերազմը շարունակվում է ավելի քան մեկ ամիս: Այս ոչ լեգիտիմ ռազմական գործողությունը ևս մեկ անգամ ցույց տվեց, որ վերջին տարիներին աշխարհում արտաքին քաղաքականության փիլիսոփայությունը չափազանց փոխվել է: Եթե համեմատաբար վերջերս աշխարհը, այնուամենայնիվ, հենվում էր միջազգային պայմանագրերի և միջազգային կանոնների վրա, ապա վերջին տարիներին ամեն ինչ շրջվել է։ Ուժը դարձավ օրենք։
Թե ինչու Փաշինյանը սա չի օգտագործել Բաքվի քաղաքական և բանակցային շանտաժների պարագայում, դա առանձին քննարկման թեմա է: Թերևս, այս պահին Ալիևը «չարամիտ դերակատար» չէ, որովհետև պատրաստ է օգնել, որ Փաշինյանը հաղթի առաջիկա ընտրություններում:
Ինչպես արդեն գրել ենք, որ ՀՀ արտաքին հետախուզության ծառայությունը և՛ 2025 թվականին, և՛ 2026 թվականին ներկայացրած զեկույցներում մեծ տեղ է հատկացրել հիբրիդային պատերազմի թեմային: Ավելին, վերջին զեկույցում Քրիստինե Գրիգորյանի ղեկավարած այդ կառույցը նույնիսկ հարկ է համարել առանձին հատվածով բացատրել՝ ինչ ասել է հիբրիդային պատերազմ: Եվ ոչինչ, որ հետո ՀՀ իշխանությունները որոշեցին, որ ավելի ճիշտ է օգտագործել ոչ թե «հիբրիդային պատերազմ», այլ՝ «հիբրիդային սպառնալիք» ձևակերպումը: Օրինակ՝ Ռուսաստանին Հայաստանի դեմ հիբրիդային պատերազմ մղելու մեջ մեղադրող Ալեն Սիմոնյանը՝ Մոսկվա, Լավրովի մոտ գնալուց առաջ:
Գրեթե 8 տարի ՀՀ վարչապետի աթոռը զբաղեցնողի վարքագիծը սահմանազանցում է այդ պաշտոնի մասին դասական ընկալումները։ Նրա ելույթներում տարեցտարի ցամաքում է վաղեմի, թեկուզ սուղ, ընդհանուր քաղաքական բովանդակությունն ու գերակշռող են դառնում բարոյախոսությունը, պարզունակ աշխարհընկալումը, ինքնանպատակ գեղարվեստական զեղումները։
