Պահանջվում է հայկական լուծում
Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանը ղեկավարում է «մեկ պատուհանի» սկզբունքով, որի իմաստն այն է, որ բավարարում է արտաքին բոլոր խաղացողների պահանջները։ Տարբեր խորությամբ, տարբեր հաճախակիությամբ, բայց բավարարում է։ Նա գործնականում տալիս է այն, ինչ իրենից պահանջում են։ Բայց իրավիճակի նրբությունն այն է, որ նա, դիմադրելով կամ ոչ, այլոց տալիս է իրեն չպատկանողը՝ Արցախը, Հայաստանի տարածքները, ինքնիշխանությունը, ճանապարհները, և այդպես շարունակ։
Պատրաստակամորեն հանձնելով պետությունից ու հասարակությունից պահանջվող ամենայնը, Նիկոլ Փաշինյանը գերնախանձախնդիր է հատկապես ու առանձնապես սեփական իշխանության պահպանման հարցում։ Բայց հանձնելու նրա պատրաստակամությունը հակադարձ համեմատական կապի մեջ է գտնվում սեփական իշխանության պահպանման խնդրի հետ, այսինքն՝ գոնե ըստ իրեն, որքան ավելի շատ է հանձնում, այնքան ավելի ամուր է դարձնում իր իշխանությունը։
«Հանձնել Հայաստանը՝ իշխանությունը պահպանելու համար». գործնականում սա է այն ալգորիթմը, որով գործում է Նիկոլ Փաշինյանը, որը՝ առաջնորդվելով այսրոպեական, իրավիճակային սկզբունքով, առանձնապես չի մտահոգվում, որ ինչ-որ պահի իր իշխանությունը դառնալու է անիմաստ՝ իշխանության օբյեկտի բացակայության պատճառով։
Գոյաբանական ճգնաժամը, որում այսօր գտնվում է Հայաստանը, ունի բազմաթիվ լուծումներ։ Դրանք տարբեր են իրենց ծագման աղբյուրներով ու շահառուների ցանկով։ Կան ադրբեջանական, թուրքական, ռուսական, արևմտյան, իրանական և այլ լուծումներ, որոնցից յուրաքանչյուրը Նիկոլ Փաշինյանը կարող է նախընտրել՝ կախված իրավիճակից և հանգամանքներից։ Բոլոր թվարկված և չնշված լուծումների շարքում բացակայում է հայկական լուծումը, իրավիճակից այնպիսի ելքը, որը բավարարում է Հայաստանի ու հայ հասարակության շահերը։
Բացակայում է ոչ միայն օբյեկտիվ՝ աշխարհաքաղաքական պատճառներով, այլ նաև՝ որովհետև հայկական շահերով առաջնորդվող ու հայկական լուծում որոնող սուբյեկտ գործնականում չկա։ Որովհետև հանուն իշխանության ամեն ինչ հանձնելու ալգորիթմը, որն ընկած է Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության հիմքում, օբյեկտիվորեն հակամետ է հայկական շահերին։ Նա՝ Հայաստանի վարչապետի պաշտոնում, պաշտպանում է ոչ թե հայկական՝ պետական, այլ սեփական՝ իշխանական շահը այն դեպքում, երբ վերջինը հնարավոր է բավարարել միայն առաջինի հաշվին։
Գոյաբանական ճգնաժամը, որում գտնվում է հայկական պետությունն ու հասարակությունը, պահանջում է նախ՝ ստեղծված իրավիճակից դուրս գալու հայկական լուծում և այդ լուծումն իրականացնելու պատրաստ առաջնորդություն՝ իշխանություն, անհատ, քաղաքական-քաղաքացիական խմբեր։
Իրավիճակից ելքի հայկական լուծման շրջանակներում անհրաժեշտաբար պետք է տեղ ունենա Նիկոլ Փաշինյանի անվտանգության երաշխիքների հարցը, որը նա մինչև այս պահը փնտրում է օտարածին բոլոր լուծումներում՝ հասկանալով կամ ոչ, որ դրանք այնքան անիրական են, որքան պատերազմով ուղեկցվող իր սեփական «խաղաղության օրակարգը»։
Հարություն Ավետիսյան
