Ի դեպ, հետաքրքիր է, որ 4-րդ դարի Հռոմն էլ համարյա թե նույն մոտիվացիան ուներ, ինչ ներկայիս «Երրորդ Հռոմը»: Մի կողմից ամոթալի հաշտությամբ պայմանավորվել էին չօգնել Արշակ Երկրորդ Արշակունուն ընդդեմ պարսիկների պատերազմում, մյուս կողմից չէին պատրաստվում Հայաստանն ամբողջապես հանձնել Սասանյան Պարսկաստանին, որովհետև դա ուղիղ հարվածի տակ կդներ
«Մեր պետության տակ դրվել է մի մեծ ռումբ, որը չունի ժամացույց, բայց ունի ճտիկ։ Եվ եթե այսօր այդ ճտիկն օգտագործվում է, օրինակ, հայ-֊ադրբեջանական «խաղաղության» պայմանագրի շրջանակներում ինչ-որ զիջումներ կորզելու համար, ապա վաղն այդ ճտիկը կարող է գործել, եթե ոմանց թվա, որ իրենք շատ ավելի արդյունավետ կարող են շահագործել մեր պղնձի ու մոլիբդենի հանքերը, Սևանի քաղցրահամ ջրի ռեսուրսը։ Եվ եթե մենք հանկարծ հաշվի չառնենք այդ կարծիքները, մեզ ընդամենը կզրկեն պարտք վերցնելու հնարավորությունից։ Սա է իրականությունը»։։
