Հաջորդ վարչապետը՝ Հովիկ Աղազարյան
Հայաստանում քաղաքական դաշտ կոչվող տիրույթում քաղաքականության անվան տակ տեղի ունեցող երևույթներն ամեն օր առաջացնում են կոգնիտիվ դիսոնանս։ Քաղաքական թիվ մեկ հարթակը՝ խորհրդարանը, վերածվել է իսկական կրկեսի։
Ցանկացած հարցի հետ կապված՝ իշխող խմբակցություն հնչեղ անվանմամբ մարդակույտի ներկայացուցիչները հակաբանականության իսկական ֆլեշմոբեր են կազմակերպում։
Մեկը հայտարարում է, թե Ազգային ժողովի շենքից դիպուկահարները թիրախավորել են պոտենցիալ հանցագործների, ու դա իսկական ժողովրդավարության արտահայտություն է, մյուսն ասում է՝ դիպուկահարներն իրենց գործն են անում, ինչո՞վ են խանգարում ցուցարարներին, երրորդը խոսում է այն մասին, որ իրենք ավելի լավն են, քանի որ նախկինի համեմատ՝ 10 անգամ ավելի քիչ կաշառք են վերցնում․․․ Հակաբանական, հակատրամաբանական ու հակագիտակցական հայտարարությունների ու պերֆորմանսների շարքը ողբերգականորեն երկար է, իրականությունն այն է, որ Հայաստանի խորհրդարանը վերածվել է ոչ միայն հակաքաղաքական, այլ նաև հակաէսթետիկական մարմնի, որտեղ կատարվող ամեն ինչ օրգանական հակադրության մեջ է մարդկային մտածողության ու պարզագույն բարոյական իմպերատիվների հետ։
«88+» մարդկանց այդ խումբն ամեն օր ծաղրի ու անարգանքի է ենթարկում պարզագույն գիտակցությունն ու տրամաբանությունը, ցուցադրում է բարոյական անկման անգերազանցելի ռեկորդներ։ Սա է Հայաստանի իշխանության հավաքական դեմքը, որի դեմ ընդդիմախոսները փորձում են պայքարել քաղաքական մեթոդներով։
Գլոբալ առումով այդ պայքարը դատապարտված է ձախողման, քանի որ հնարավոր չէ հակաբանականությանը հաղթել բանականությամբ, տգիտությանը՝ գիտակցությամբ, ղալմաղալին՝ մտքով։ Առաջին տպավորությամբ կարելի է արձանագրել, որ այս իրավիճակի պատճառն իշխանությունների անհատական ու հավաքական տգիտությունն ու ապաբարոյականությունն է, և նրանք անում են այն, ինչ կարողանում են։
Գուցե ընդհանուր առմամբ այդպես է։ Բայց կա մեկ այլ՝ ֆունկցիոնալ բացատրություն ևս։ Իշխանությունը հակաբանականությունն ու ապաբարոյականությունն ընտրել է՝ որպես հանրության հետ հաղորդակցման միջոց, ընտրել է այն պատճառով, որ, ցավոք, ընդհանրության մեջ հասարակությունը ևս այդպիսի որակների կրող է։
Այդպիսով, իշխանությունը ոչ թե փորձում է բարձրացնել հասարակության գիտակցական, արժեբանական նշաձողը, այլ ինքը՝ ի սկզբանե էլ լինելով դրա ամենաստորին մակարդակներում, վերջնականապես իջել է մինչև անկման ամենաստորին կետը։
Որքան էլ ցավալի հնչի, այդուհանդերձ, իրականության օբյեկտիվ գնահատման անհրաժեշտությունից ելնելով պետք է արձանագրել, որ իշխանության ու հասարակության առնվազն զգալի հատվածի միջև կա հակաարժեքային, հակաբարոյական ներդաշնակություն, ինչն էլ, լայն իմաստով, դարձել է այս իշխանության գոյության հիմքերից մեկը, եթե ոչ՝ ամենագլխավորը։
Երբ Նիկոլ Փաշինյանն ամիսներ առաջ հայտարարում էր, որ իր դեմ պայքարում են տարբեր էլիտաներ, չէր խաբում։ Նա չէր ասում, բայց իր հայտարարությունից բխում էր, որ ինքն ու իր իշխանությունը գիտակցական ու բարոյական տիրույթների ամենացածր հատվածներում են, և իրենց դեմ պայքարում են բոլոր նրանք, ովքեր գտնվում են բարոյական ու արժեբանական ավելի բարձր կետերում։
Հետևաբար, այսօրվա պայքարը խորքային առումով ոչ թե իշխանության համար պայքար է, այլ պայքար՝ իշխանությանը մարդկային ու բարոյական նկարագիր հաղորդելու համար։
Եթե այդ պայքարը ձախողվի, ապա Հայաստանը երկար ժամանակ ղեկավարելու է պայմանական Հովիկ Աղազարյանը, որը՝ ելնելով գործող իշխանության հակաբանական ու ապաբարոյական ընդհանուր նկարագրից, հաջորդ վարչապետի ամենամրցունակ թեկնածուն է։
Արշավիր Իշխանյան
