Թվում է` նոր երգ է, նոր տեսահոլովակ, սակայն տարտամ կասկածներ, այդուհանդերձ, կան. այս երգն արդեն կարծես եղել էր ինչ-որ ժամանակ:
Պատկերը տխուր է: Երկրի բնակչության թիվը պակասում է:
Կուսակցականների հիմնական զբաղմունքը ոչ թե երկրի առջև ծառացած խնդիրներին լուծում տալն է, այլ` կուսղեկի բարեհաճությունը հնարավորինս շուտ շահելը և հնարավորինս երկարաժամկետ կտրվածքով վայելելը` հանուն դրանից բխող կարիերայի աճի, ինչ-ինչ լծակների տիրապետման կամ պարզապես իրենց կասկածելի անցյալն ու ներկան օրենքից ապահովագրելու բարենպաստ հեռանկարների:
Կլոր քանդակն ու պատկերը, ծավալն ու ֆիգուրը, հենց ինքն` անհաղթահարելիությունն ու անթափանցությունն իրեն չէին տրվում:
Անհամբերությունն ու կենտրոնացումն առավելագույն են:
Նկարը` կամ ոչինչը:
Միշոյի նկարների առջև համոզվում ես մի բանում, որ այն ամենը, ինչ կարելի է դրանց մասին գրել, արդեն գրված է` սպառիչ, ճշգրիտ և վերջնական գրել է ինքը` Միշոն:
Թեև ինքդ քեզ էլ չես խաբի` լրագրողական դաշտում առավել շատ են պատահական, ոչ պրոֆեսիոնալ ու իրենց մասնագիտությունը չհարգող լրագրողները:
Ամեն հեղինակ կենտրոնացած է մեկ մարդու ներքին աշխարհի վրա և չի կարողանում այդ ներքին աշխարհը բացել այնպես, որ մեկ մարդու խնդիրը համամարդկային, գլոբալ նշանակություն ձեռք բերի:
Մեր տնտեսական կյանքում ոչինչ չի կատարվում: Այսինքն` արտառոց ոչինչ չկա: Արդեն մի քանի շաբաթ է` հայրենի իշխանություններն անձնուրաց պայքարում են «ատկատի» դեմ:
Տապիեսի յուրաքանչյուր կտավը` հանց հարված մտրակով:
Արվեստագետի աշխատանքներն այլ բան չեն փնտրում, քան ներքին նմուշօրինակը, որքան իրական, նույնքան էլ կոնկրետ, ինչպես այն, ինչը նա կատալոնացու խանդավառությամբ և վայրենու հափշտակվածությամբ ինքնամոռաց տենչում է մարմնավորել:
Մենք ակնհայտ մոլորության մեջ ենք` կարծելով, թե հաշմանդամներն ունեն մեր ուշադրության ու հոգատարության կարիքը: Մե՛նք ունենք նրանց կարիքը` մեր կողքին: Նրանք` պայմանական հիվանդ մարդիկ, հնարավորություն են տալիս մեզ` պայմանական առողջներիս, չկերպարանափոխվելուգ
Այս պատմությունը` կապված բարեկամիս հետ, գրված է նույն սցենարով, ինչ Դերենիկ Դեմիրճյանի պատմվածքներից մեկը:
Հնարավոր չէ գերագնահատել այն հոգևոր և նյութական հարստությունը, որ ունենք Երուսաղեմում:
Տարօրինակ, բայց հաճելի բան է ուրիշի փող հաշվելը:
Առանց բացառության, ցանկացած ցեղասպանություն ուղեկցվում է բնաջնջման ենթակա ժողովրդի ունեցվածքի թալանով:
Քրիստոնեական եկեղեցին, այդ թվում` Հայ Առաքելականը, ինքնասպանությունը համարում է մեղքերից ծանրագույնը (իսլամն, օրինակ, ավելի հանդուրժող է` գտնելով, որ երբեմն մահն ավելի նախապատվելի է, քան տանջանքն ու անպատվությունը):
Երևանը գրքի մայրաքաղաք հռչակելը ազգիս վրա ծանր է նստելու:
Զարդանախշի շռայլությունը և սրտի խորքերը` Գրիգոր Նարեկացու պոեզիան
Միակ կուսակցությունը, որ, կարելի է ասել, ափիդ մեջ է, իշխող կուսակցությունն է: Այնտեղ հավաքված են կանխատեսելի վարքով և նախանձելի հնազանդության մարդիկ: ՀՀԿ-ն այսօր կարելի է համարել մեկ հեռախոսազանգի կուսակցություն: Եվ ոչ մի ինքնագործունեություն: Հետևաբար, այս կուսակցության հարցում ամեն ինչ նույնքան պարզ է, որքան Գալուստ Սահակյանի մտքերը:
Որքա՞ն կարելի է մայրաքաղաքի կենտրոնը խեղդել եկեղեցիներով, երբ ունենք գյուղեր, ուր եկեղեցի չկա:
Արդեն մի քանի տարի է` ռուսաստանյան դիվանագիտական գրասենյակները հաշվառում ու տանում են մեր աշխատուժը:
Վարդան Օսկանյանը քաղաքական գործիչ է, ով, անկախ ամեն ինչից, քաջություն ունեցավ քննադատելու իշխանություններին, ընդհուպ` Սերժ Սարգսյանին:
«Լավ արվեստագետները շատ են: Եվ ես ազատ ժամանակ գտնելուն պես նախընտրում եմ հաճախել համերգներ»:
Հասարակության կասկածները, որ մեր բյուջետային միջոցներն արդյունավետ չեն կառավարվում, տարօրինակորեն համընկավ այդ նույն միջոցների յուրացման մասին իշխանությունների ունեցած տեղեկատվության հետ: Հետևաբար` առաջիկա շաբաթներին մեզ նոր բացահայտումներ ու հետաքրքիր տեղեկություններ են սպասում:
Ձայներ նմանակողը
Ընդդիմադիրների համար բարդ ժամանակներ են. գործողությունների զինանոցում աշխատող զենք գրեթե չի մնացել: Հայաստանում իներցիայով ընդդիմություն են համարվում երկու ուժ` Հայ ազգային կոնգրեսը (ՀԱԿ) և «Ժառանգություն» կուսակցությունը: Ամեն դեպքում, մինչ վերջերս տարածվածը հենց ա՛յս կարծիքն էր:
Այն, որ Հայաստանը պատերազմական փուլում է, ոչ ոք չի կարող վիճարկել: Սակայն անավարտ պատերազմի և անընդհատ կեղծվող ընտրությունների միջև կապը գտնել որևէ ձևով չի ստացվում: Նույնքան բարդ է հասկանալ, թե ինչ կապ ունի անավարտ պատերազմը օլիգարխների բարգավաճման, գանձագողության ծավալների աճի, պետության ապաշնորհ կառավարման հետ:
